လမ္းအိုေလး

beyond chaOs


Leave a comment

လွသန္း (စ – ဆံုး) (ေမာင္ယုပိုင္)

ကဗ်ာဆရာ လွသန္း (ခ) ၾကည္ေမာင္သန္း - အသက္ (၄၉)ႏွစ္
နာရီလက္တံဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္စေနတယ္
အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးတဲ့။
(မိမိကိုယ္ကို အဓြန္႔ရွည္ေရးမွ)

ျပန္ဖို႔ရာ အိမ္အဆင္သင့္
သြားဖို႔ရာ သံသရာ အဆင္သင့္
နားဖို႔ရာ ခႏၶာကိုယ္ အဆင္သင့္။
နာျခင္းပင္လယ္ကို ရြက္လႊင့္ျပီးမွ
ျပန္လည္ရွင္သန္ျခင္းကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖရမွာလား
ဒါမွမဟုတ္
ေသျခင္းကၽြန္းစုမွာ ဆိုက္ကပ္မွာလား
(နာမက်န္းေသာေန႔ရက္မ်ား မွ)

ဒီဘ၀အတြက္ မေလးရွားမွာ ကားေရေဆးတယ္
ေနာက္ဘ၀အတြက္ ကဗ်ာေရးတယ္
ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေလာကႀကီး ဆက္ဆံေရးပါပဲ။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၁) မွ)

ငါ့ကိုယ္ငါ သရဏဂံုတင္ျပီးျပီ
ကိုေဖာ္ေ၀းကို သစၥာခံဖို႔
ေခတ္ေပၚကဗ်ာေစတီမွာ ထီးေတာ္သစ္တင္လွဴပူေဇာ္ဖို႔
ျမန္မာကဗ်ာေတြကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ဖို႔
ငါေရာက္လာခဲ့တယ္။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၂) မွ)

သူငယ္ခ်င္းရယ္ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
လူဆိုးေတြ တစ္ေယာက္မွ မေသေသးဘူးလား
လူေကာင္းေတြမွာ ဒုကၡမ်ားလွပါျပီကြယ္
(ကိုယ့္ဖိနပ္ဟာ ကိုယ့္ခံတပ္ပါပဲ)

လက္တစ္ကမ္းမွာ
ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေသျခင္းတရားနဲ႔
မႈန္၀ါး၀ါးရာစု အသစ္တစခုရွိေနရဲ႕
(လက္ေမာင္းေသြးကိုေဖာက္ၾကည့္ျခင္း ၁ မွ)

ေဟာဒီေက်ာက္နံရံထက္မွာ
ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ အသံကို ထြင္းထုလိုက္မယ္
တစ္ခ်ိန္မွာ မတန္တဆ အနစ္နာခံမႈေတြ
ႀကီးျမတ္လွပစြာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လာမယ္။
ေမြးျမဴေရးငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ခဲ့တာကို
ဂုဏ္ယူပါရေစ။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၃) မွ)

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ လုပ္ႀကံခံလိုက္ရတယ္
အနာဂတ္ကေတာ့ အသက္ငင္ေနဆဲ
မၾကာခင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ေလမလား။
(လူသားဆန္ခ်င္တာ တရားတယ္ မွ)

အပူတျပင္းေရးလိုက္တဲ့ကဗ်ာ
နာေရးေၾကာ္ျငာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕။
(ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ နာေရး)

လက္မရြံ႕ကဗ်ာ UG စာအုပ္ထဲမွ စာသားမ်ား ေမာင္ယုပိုင္မွ ဆက္စပ္ေဖၚျပသည္။

Source: MgYuPie @Facebook


Leave a comment

ငါ့ကို ဘယ္သူမွ ကိုယ္စားမျပဳဘူး (ေဇယ်ာလင္း)

ဘယ္မွေရြ႕မသြားတဲ့ ခံုတန္းလ်ားမွာ မင္းနဲ႕ငါ အတူထိုင္၊ နံရံေတြေငး
ပြဲခ တတ္ႏိုင္ရင္ မေလးလား၊ ကိုးရီးယားလား၊ ဒူဘိုင္းလား၊ ေဆာ္ဒီလား
လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ရမွာပဲ ေသြးလည္ပတ္မွဳဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွ မဟုတ္တာ
ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႕ ေရခဲ့မုန္႕ ျခင္ေဆးေခြထဲမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုး မဲေပါက္သလို
ကိုယ့္ေရတြင္းေလး ကိုယ္တူးျပီး ကိုယ့္ထံုးေရ ကိုယ္ၾကည့္ၾကက္ေသာက္
အထံုပါလာေတာ့ အကြက္ခ်ထားတဲ့ျမိဳ႕သစ္မွာ အကြက္က်က်ဘဝနဲ႕
မနက္ဆို ေနထြက္သြားတယ္ ညေနဆို ေနဝင္လာတယ္ သဘာဝဟာ
ပလပ္စတစ္စံေတာ္ခ်ိန္နဲ႕ ဘာသင္တန္းတက္ထားလဲ ဘာလက္မွတ္ရွိလဲ
လမ္းေဘး အမဲအူျပဳတ္တစ္ခြက္နဲ႕ တရုတ္လုပ္ ‘မိတ္အင္ဂ်ပန္’ နာရီနဲ႕
အာဖဂန္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတယ္ အာဖဂန္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပ ေနတယ္
ဆိုသူကဆိုတယ္ တီးသူက တီးတယ္ ကသူက က တယ္ ငါ ပန္းရံသမားပါ
ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ငါ့ ခံစားခ်က္ ငါထည့္ေရးရင္ မဖြယ္မရာမ်ား ျဖစ္မလား
မိသားစု ေရနံတြင္းကေလးဟာ နက္သထက္ နက္လာတယ္ ေအးေဆးပါ
ျမိဳ႕သစ္သား အခ်င္းခ်င္းပဲ သားၾကီးရာ အသြားအျပန္ကားခေလးသာရွိရင္
ျမိဳ႕ၾကီးကို အခ်ိန္ပိုင္း တက္သိမ္းလို႕ရတယ္ မင္းလည္း ငယ္မွ မငယ္ေတာ့တာ
ငါတုိ႕ဟာ ကဗ်ာေတြပဲျဖစ္ရမယ္ အသံုးခ်တန္ဘိုးမွ မရွိၾကတာ
ႏွလံုးေသြးေၾကာတစ္ေခ်ာင္းပိတ္ျပီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္လည္း မထုတ္လုပ္ႏိုင္
ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ ေဂဟ စံနစ္လည္း ပူေႏြးလာျပီ သူငယ္ခ်င္း
ေဆာက္လုပ္ေရးလား၊ အေလာင္းေဆးလား၊ စကၤာပူလား၊ ဂ်ပန္လား
ကိုကာကိုလာေအးေအး တစ္ခြက္ ငါဘယ္လို ေသာက္ရက္ႏိုင္ပါ့မလဲ
ေလ့လာရမယ္ ပညာရွာရမယ္ ဗဟုသုတၾကြယ္ရမယ္….ရမယ္….ရမယ္
ေဟာ၊ ဗ်ဴးခန္းထဲက တစ္ေယာက္ထြက္လာျပီ လက္ခါျပသြားတယ္
ငါေကာ လက္ဘက္ရည္ဖိုးတတ္ႏိုင္ပါ့မလား သူ႕အိတ္ကပ္က ပိုေဖာင္းသလား
ရိုက်ိဳးလြန္းတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ငါၾကည့္တယ္ အျခားမွ သူတို႕ မတတ္ႏိုင္တာ
စင္း ေဒၚလာလား၊ ရင္းဂစ္လား၊ ဘတ္လား၊ ယန္းလား၊ က်ပ္လား၊ ျပားလား
အမ်ားသံုးအိမ္သာမွာ သံုးျပီးသားလက္က်န္ တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕
ဘဝဟာ အရသာရွိလိုက္တာလို႕ ငါ့ နာမည္ေခၚဖို႕ ေစာင့္ေနတယ္
မင္းနဲ႕ ငါဟာ ရထားေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္
ျပင္ပ ရွဳခင္းေတြကို အလွည့္က် ေျပာင္းေပးရတယ္
လမ္းေပၚထြက္ဖို႕ ငါ့တန္ဖိုးကို ႏွဴးၾကည့္တယ္
ဘယ္ေရာက္ခဲ့လဲလို႕ မိန္းမကေမးရင္ ဘယ္မွ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆို ယံုမလား
ကမၻာၾကီးဟာ ျပားသြားျပီ ငါတို႕ေတြသာ ခ်ိန္ကိုက္ျပီးသား အလံုးေတြ။

၁၁၊ စက္တင္ဘာ၊ ၀၉

(ကဗ်ာဆိုတာျပဳလုပ္ျခင္း – ေဇယ်ာလင္း။ ၂၀၁၁၊)

Source: BurmesePoetryFoundation