လမ္းအိုေလး

Løøps of Resistance …


1 Comment

၁၉၉၀ အထူးသီးသန္​႔ (သီဟသူ)

ႏွစ္​​ေပါက္​​ေအာင္​ ဝတ္​
အရိုးအထိ ၿငီး​ေငြ႕၊
အ​ေမွာင္​ထဲမွာ
အ​ေမွာင္​နဲ႔အတူ က၊
ကိုယ္​့ကိုယ္​ကို သတ္​​ေသမယ္​့ခ်ာတိတ္​
ဆံပင္​​ေတြျဖဴလာ။

အား၊ ျမန္​ဆန္​​ေသာ​ေႏြမ်ား
ၿပီးစီးၿပီး ကုန္​ဆံုးသြား
အၿမဲထာဝရ။

အခု
​ေသျခင္​းက
က်ဳပ္​ကို ​ေခ်ာင္​းၾကည္​့​ေနၿပီလား။

ဟင္​့အင္​း၊ အဲဒါ က်ဳပ္​ရဲ႕​ေၾကာင္​ပါ၊
ဒီ
တစ္​ခါ။


( Charles Bukowski ရဲ႕ 1990 special ျမန္​မာျပန္​ – သီဟသူ။)


Leave a comment

အိုး၊ ရက္​စ္ (သီဟသူ)

အထီးက်န္​
ျဖစ္​ရတာထက္​ ပိုဆိုးတဲ့အရာ​ေတြ အမ်ားႀကီး
ဒါ​ေပမဲ့ ဆယ္​စုႏွစ္​​ေပါင္​းမ်ားစြာ ၾကာတယ္​
ဒါကို သိနားလည္​ဖို႔
​ေနာက္​ၿပီး မၾကာခဏဆိုသလို
ခင္​ဗ်ား နားလည္​တဲ့အခါ
အရမ္​း ​ေနာက္​က်သြားၿပီ
အရမ္​း​ေနာက္​က်
တာထက္​
ဆိုးတာ ဘာမွမရွိ​ေတာ့။


( Charles Bukowski ရဲ႕ oh, yes ျမန္​မာျပန္​ – သီဟသူ။)


Leave a comment

လွိ်ဴ႕ဝွက္​ရယ္​သံ (သီဟသူ)

ရွာ​ေဖြခံ​ေနရတဲ့ လူလိမ္​ဟာ
ခင္​ဗ်ား​ေနာက္​ဆံုးမွ ရွာၾကည္​့​ေလာက္​မယ္​့
​ေနရာမွာ ပုန္​း​ေန
​ေနာက္​ၿပီး ရွာ​ေတြ႕ရင္​​ေတာင္​မွ ခင္​ဗ်ား ယံုမွာမဟုတ္​
အဲဒီမွာ တကယ္​ရွိ​ေနတယ္​ဆိုတာ
တစ္​ပံုစံထဲပဲ
သာမန္​လူတစ္​​ေယာက္​
တကယ္​့ပန္​းခ်ီကား​ေကာင္​းတစ္​ခ်ပ္​ကို မယံုၾကည္​သလိုမ်ိဳး။


( Charles Bukowski ရဲ႕ secret laughter ျမန္​မာျပန္​ – သီဟသူ။)


Leave a comment

လွပေသာအရာမ်ားနွင့္ နက္နဲသိမ္ေမြ႕ေသာအရာမ်ားအေၾကာင္း (​ေမာင္​​ေဒး)

​ေဒးဗစ္​​ ေလးမန္​း

…. ​​သူ႔ရဲ႕ကဗ်ာ​ေတြဟာ (၁) ရယ္​စရာ​ေကာင္​းတယ္​၊ ရႊင္​တယ္​။ (၂) ကိုယ္​​ေရးရာဇဝင္​ ဆန္​တယ္​။ (၃) အ​ေၾကာင္​းကိစၥ​ေတြရဲ႕ ​ေရွ႕​ေနာက္​မညီၫြတ္​မႈ​ေတြ ယွဥ္​တြဲတည္​ရွိ​ေနတာကို ျပၿပီး အတြင္​းပဋိပကၡကို ​ေဖာ္​ထုတ္​တယ္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​ သူ႔ကိုႀကိဳက္​တာမွာ ရႊင္​တာက အ​ေၾကာင္​းတစ္​ခ်က္​ ျဖစ္​ပါတယ္​။ ….

– ​ေမာင္​​ေဒး

အသိပညာဟာလွတယ္၊ နားလည္သေဘာေပါက္မႈက နက္နဲသိမ္ေမြ႕တယ္။

— ခါးန္႔ထ္

၁။
ေရဒီယိုဟာ အပူမီဒီယာၿဖစ္တယ္။
တယ္လီဗီးရွင္းက ေအးတယ္။*

ရုရွားနိုင္ငံမွာ ရထားခရီးစဥ္တစ္ခုဟာ ဝတၳဳရွည္တစ္ပုဒ္ၿဖစ္တယ္။
ရွီကာဂိုၿမိဳ႕ကို ရထားနဲ႔သြားတာဟာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားၿဖစ္တယ္။
မိုင္ယာမီၿမိဳ႕ကို ​ေလယာဥ္နဲ႔သြားတာဟာ
ေဘးဒုကၡဆိုးေတြအေၾကာင္း ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားၿဖစ္တယ္။

ေက်ာက္ထင္းရႈးပင္တစ္ပင္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ၿဖစ္တယ္။
ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္တစ္ပင္ဟာ
ေရ႕ဖ္ေဝၚလ္ဒိုအီမာဆန္ရဲ႕ စကားေၿပၿဖစ္တယ္။
Continue reading


Leave a comment

နံရံကို ကြၽန္​မ ​ေခါင္​းနဲ႔ ဝင္​​ေဆာင္​့ပစ္​ခဲ့တယ္​ (​​ေမာင္​​ေဒး)

Anna Swir

အန္​နာဆြားရ္​

…. ​ေနာက္​တစ္​ခု သတိထားမိတာက​ေတာ့ သူ႔ကဗ်ာ​ေတြထဲမွာ ပုဂၢလဓိဌာန္​နဲ႔ ဓမၼဓိဌာန္​ဟာ ပူးခ်ည္​ခြာခ်ည္​ ျဖစ္​​ေနတာ။ တစ္​ခါတစ္​ခါမွာ လွိုက္​လွိုက္​လွဲလွဲ ဖြင္​့ဟဝန္​ခံသလို ျဖစ္​​ေနၿပီး တစ္​ခါတစ္​ခါမွာက်​ေတာ့ သူ႔ကိုယ္​သူ အ​ေဝးက​ေန ခြာၾကည္​့တယ္​။ ….

– ​ေမာင္​​ေဒး

ကေလးအရြယ္တုန္းက
သူေတာ္စင္
ၿဖစ္ဖို႔ဆိုၿပီး
ကြ်န္မရဲ႕လက္ေခ်ာင္းကို မီးထဲထိုးထည့္ခဲ့တယ္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ
နံရံကိုေခါင္းနဲ႔ ေန႔စဥ္ဝင္ေဆာင့္ပစ္ခဲ့တယ္။

မိန္းမပ်ိဳေလးၿဖစ္လာေတာ့
ခုန္ခ်ဖို႔ဆိုၿပီး
ထပ္ခိုးၿပတင္းေပါက္ကတစ္ဆင့္
အမိုးေပၚ ကြ်န္မတက္ခဲ့တယ္။

မိန္းမၾကီးအရြယ္ေရာက္ေတာ့
ကြ်န္မတစ္ကိုယ္လံုးမွာ သန္းေတြၿမင္မေကာင္းဘူး။
ကြ်န္မရဲ႕ဆြယ္တာကို မီးပူတိုက္တဲ့အခါမ်ား
ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေတြလို တေဖာက္ေဖာက္။
Continue reading


Leave a comment

အက်ဥ္​းသား (​ေမာင္​​ေဒး)

အဒိုးနိစ္​

…. ​ဒါ​ေပမယ္​့ ကဗ်ာက အရာဝတၳဳ​ေတြနဲ႔ ဘာသာစကားၾကားက ဆက္​သြယ္​ခ်က္​ကို ​ေျပာင္​းလဲ​ေပးၿပီး ကမာၻသစ္​ရဲ႕ ပံုရိပ္​ကို ဖန္​တီး​ေပးႏိုင္​တယ္​။ ကဗ်ာနဲ႔ ပတ္​သက္​ၿပီး သီအိုရီထုတ္​ရတာဟာ အခ်စ္​အ​ေၾကာင္​း ​ေျပာရတာလိုပါပဲ။ ရွင္​းျပလို႔မရတဲ့ အရာ​ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္​။ ကမာၻကို ဖန္​တီးထားတာ နားလည္​ဖို႔မဟုတ္​၊ ရႈမွတ္​ဆင္​ျခင္​ဖို႔နဲ႔ ​ေမးခြန္​းထုတ္​ဖို႔သာျဖစ္​တယ္​လို႔ (အဒိုးနိစ္​က) ​ေျပာခဲ့ပါတယ္​။ ….

– ​ေမာင္​​ေဒး

ျမက္​ပင္​နဲ႔ ပန္​းမာလာ အငံုအဖူးတို႔ရဲ႕ အက်ဥ္​းစံ ငါက
ကမ္​းစပ္​က သစ္​ကိုင္​း​ေတြကို ယွက္​​ေဖာက္​ၿပီး
ကြၽန္​းတစ္​ကြၽန္​းကို စိတ္​ထဲမွာ ​ေဆာက္​တယ္​။
သ​ေဘၤာဆိပ္​​ေတြ ​ေပ်ာက္​ကြယ္​သြားတယ္​။
အနက္​​ေရာင္​မ်ဥ္​း​ေတြလည္​း ႐ြက္​ထည္​က​ေန
ျပဳတ္​ထြက္​သြားတယ္​။ ငါဟာ
Continue reading

Embryoyo: New Poems (Dean Young)


Leave a comment

စ်ာန္ဝင္စားမႈ ၁၀ခု (ေဇယ်ာလင္း)

‘ကဗ်ာဆရာဆိုတာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္ကေန ခုန္ဆင္းခ်လိုက္တဲ့ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္နဲ႔လည္း တူရဲ့။ ကာတြန္းဆိုေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ကလည္း ေအာက္က်မသြားပဲ ေလထဲ ဝဲေနတာေပါ့။ ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ က်သြားသလဲ​ဆိုေတာ့ သူ႔ဒုကၡ​ဟာ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ မကိုက္ညီဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လိုက္​မိခ်ိန္မွာ ျဖစ္တယ္။ ကဗ်ာဆရာ​အဖို႔ေတာ့ သူ႔ရဲ့ စိတ္ကူး​ျဖန္႔ၾကက္ႏိုင္စြမ္းဟာ သူ႔ကို ေလထဲ ဝဲေနေစတာ ျဖစ္တယ္။ အဲသလို ဝဲေနတာမို႕လို႔လဲ ရႈခင္းကို ပိုက်ယ္က်ယ္​ ျပန္႔ျပန္႔​ေလး ျမင္ရတာ​ျဖစ္တယ္။ ဖတ္သူဘက္က​ၾကည့္ရင္ ေခ်ာက္ကမ္းပဲထဲ ျပဳတ္က်ရလိမ့္မယ္လို႔ ဧကန္မုခ် သိေနေပမယ့္ အဲသလို ျပဳတ္က်မယ့္​အခ်ိန္ကို ေရႊ႕ဆိုင္း​ထားလိုက္ျခင္းဟာ ဖတ္သူကို ႏွစ္လိုဖြယ္ ဆြဲေဆာင္​ထားလိုက္တာ ျဖစ္တယ္’

(A Andaman’s Review of ‘Fall Higher’)


စြပ္ျပဳတ္လုပ္ဖို႔ သင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သင့္မွာ ၾကက္သြန္နီလည္း မရွိ၊ မုန္လာဥဝါလည္း မရွိ။
ၾကက္သားလည္း မရွိ၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္လည္း မရွိ၊ တရုတ္နံနံလည္း မရွိ။
ေရနဲ႔ ဆားေတာ့ သင့္မွာ ရွိတယ္။
ဆယ္မိနစ္ ျပဳတ္။ ခူးခပ္ထည့္။
ၿပီးရင္ ေဟာဒီ စြပ္ျပဳတ္ရိုးရိုးနဲ႔ပဲ
သင့္မ်က္ႏွာ သစ္ခ်င္သစ္လိုက္ေပါ့။


အေကာင္းဆံုးလက္ရာ ဖန္တီးဖို႔ သင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သင့္မွာ ပန္းခ်ီေဆးလည္း မရွိ၊ စူးလည္း မရွိ၊
ပါရမီလည္း မရွိ၊ စကၠဴလည္း မရွိ၊ ပီယာႏိုလည္း မရွိ
တုတ္ေခ်ာင္းေလးေတြ ခဲဖ်က္ေလးေတြလည္း မရွိ။
ေလေတာ့ သင့္မွာ ရွိတယ္။
သံသယျဖစ္ဖြယ္ရာ ဘာမွမရွိဘူး၊ ေသခ်ာတယ္
အေကာင္းဆံုးလက္ရာပါပဲ။


နတ္ဘုရားတစ္ပါး ျပဳလုပ္ဖို႔ သင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သင့္မွာ ဘာပညတ္ေတာ္မွလည္း မရွိ၊
ရီေနးဆန္႔စ္ေခတ္ ဘုရားစင္ ေနာက္ခံနံရံပန္းခ်ီ မရွိ၊
ဘယ္သူေတာ္စင္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ မရွိ၊ အခြန္ေဆာင္စရာ
မလိုတဲ့ တီဗီ ဧဝံေဂလိ တရားေဟာဆရာေတြ၊ ထူးထူးဆန္းဆန္း
ရယ္စရာဦးထုပ္ေတြ မရွိ။
သင့္ကိုယ္သင္ေတာ့ ရွိတယ္။
စြမ္းပါ့ကြာ၊ နတ္ဘုရားေတြဟာ ေဝါ့လ္တ္ဝွစ္တမင္းန္လို
လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ ရွိၾကပါဘိ။


သင့္ခ်စ္သူကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ဖို႔ သင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သူနဲ႔ ဆက္ဆံရတာ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ
ဒါေပမယ့္ သင္ၿပီးေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာပဲ
ခ်စ္သူရဲ့ ရင္သီးေလးေတြဟာ သင့္ လက္ဖဝါးေအာက္မွာ
ပုလဲလံုးေလးေတြလို မာေတာင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့၊
သင့္စိတ္ထဲ ျဖစ္တာ သင္သိတာက
ဒီထက္ ပိုနက္ရွိဳင္းတဲ့ အရာတစ္ခုခု သင္ခ်စ္ေနတယ္ဆိုတာ။


ပန္းတစ္ပြင့္ျပဳလုပ္ဖို႔ သင္ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
သင့္မွာ သစ္ေစ့မရွိ၊ ပ်ား မရွိ၊ လင္းႏို႔ေခ်း မရွိ၊
ေက်ာက္သားကမၸည္းထိုးပံု၊ ေကာက္ဆြ၊ ေနေရာင္ျခည္၊
စာေျခာက္ရုပ္ေတြ မရွိ။
ခံစားမႈတစ္ခုေတာ့ သင့္မွာ ရွိတယ္။
ဥံဳဖြ။
Continue reading

Elegy on Toy Piano (Dean Young)


Leave a comment

ကစားစရာ ပီယာႏိုသို႔ တမ္းခ်င္း (ေဇယ်ာလင္း)

ကဲနက္သ္ကေတာ့ တီထြင္ဖန္တီးတဲ့ ကဗ်ာေတြေရးလို႔။ သူ႔ကဗ်ာပုဒ္ေတြ ဖတ္ရရင္ အဲဒီ​ကဗ်ာပုဒ္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ​တစ္ခုကို ရေနတယ္။ ကဗ်ာပုဒ္ ေရးသား​ျပဳလုပ္ျခင္းရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ။ အဲဒီ​ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ဖတ္သူကိုပါ ကူးစက္ေစတယ္။ ကဗ်ာဟာ နာက်င္မႈ ေဝဒနာေတြ​အေၾကာင္းပဲ ေရးစရာ​​မဟုတ္ပါဘူး။

(Pedestal Magazine တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိသည့္ Lee Rossi အင္တာဗ်ဴးမွ)

For Kenneth Koch

ျမင္လို႔မရတာနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈရရွိဖို႔
ျမင္းေပါက္ေလးတစ္ေကာင္ မလိုပါဘူး
ေကာင္းကင္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ရဖို႔
ေလယာဥ္ပ်ံလည္း မလိုဘူး။

လိုအပ္တာကေတာ့ ေသဖို႔ပဲ
ကိုယ္ဟာ သက္ရွိဆိုရင္ေပါ့
အျခားေရြးခ်ယ္စရာမွ မရွိတာပဲ။

လိုအပ္တာကေတာ့ ဘဝတဏွာပဲ
လမ္းညႊန္လက္စြဲစာအုပ္ေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ
အေရးၾကီးတဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပဲ အားကိုးရတာပဲ။

လက္ေတြကို ျဖတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ မလိုပါဘူး။
ပန္းစည္းကို ေကာက္စားစရာလည္း မလိုဘူး။
ဦးေခါင္းဟာ မက္မြန္ေစ့ ျဖစ္သြားတယ္။
လွ်ာဟာ ပ်ားလပို႔။
Continue reading

Fall Higher by Dean Young


Leave a comment

မီးစြဲေနတဲ့ စာေျခာက္ရုပ္ (ေဇယ်ာလင္း)

မွန္ေနတဲ့ ကိစၥတစ္ခုဟာလည္း ရွိေနျပန္တယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာ မေရြ႕တဲ့ ကဗ်ာဟာ အသက္မရွိဘူးဗ်။ အဲသလို ေရြ႕မွလည္းပဲ ကဗ်ာရဲ့ သက္ေရာက္မႈက ျဖစ္တာ။ ေက်ာက္ခဲနဲ႔ ပုတ္သင္ညိဳကို ဘယ္လိုခြဲျခားသလဲ။ ပုတ္သင္ညိဳကို ေျပးေအာင္လုပ္တဲ့ တစ္နည္းပဲရွိတယ္။ ေက်ာက္ခဲက ဘယ္လိုမွ လႈပ္မွာမဟုတ္ဘူး။

(Pedestal Magazine တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိသည့္ Lee Rossi အင္တာဗ်ဴးမွ)

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရုတ္တရက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားဖို႔ ေတြးမိဖူးလိမ့္မယ္။
ရထားသံလမ္းဟာ အဲဒီကို ဦးတည္တယ္၊ ေတာအုပ္ေလးထဲ
စီးပြားေရးရက္ကြက္ထဲမွာေတာင္မွ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြထဲမွာ
သစ္သားတံခါးေတြ။ အရင္ဆံုး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာက မင္းရဲ့လက္ထဲ
ပစၥည္းေသးေသးေလးတစ္ခု ထည့္ဖို႔၊ ၾကယ္သီးတစ္လံုးျဖစ္ျဖစ္၊
ျမစ္ထဲက ေက်ာက္စလစ္ေလးျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘာကိုဖြင့္ရမွန္း
မသိတဲ့ ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း။ သုႆ      န္နဲ႔ အဲဒီမွာရွိတဲ့ အိန္ဂ်ယ္အမည္းရဲ့
ဆန့္က်င္ဘက္ကအိမ္ဟာ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေကာင္းမြန္
မွန္ကန္စြာ ခြဲခြာႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားေျပာျခင္းဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။
အိုင္အိုးဝါးမွာ ေနာက္ဆံုးေနခဲ့တုန္းက အေအးဓာတ္ဟာ ၁၀ဒီဂရီ
ေအာက္ ေရာက္ေနတာေတာင္မွ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ စိတ္ရႊင္လန္းစရာ
အနက္ေရာင္ အစက္အေျပာက္ရွိတဲ့ အနီေရာင္ ေခ်းပိုးထိုးတစ္ေကာင္
ႏွစ္ေကာင္ေတာ့ ေတြ႕ရတတ္ေသးတာပဲ။ နထၳိၾကီးထဲ ျပဳတ္က်သြားဖို႔
မိမိတို႔အားလံုးဟာ ေဇာက္ထိုးတြဲေလာင္း ျဖစ္ေနၾကတာပါပဲလား။
အနီးကပ္ၾကည့္ေတာ့မွ ျမင္ရတာဟာ တစ္ေယာက္ေယာက္ အေပါက္ Continue reading

Dean Young


Leave a comment

စစ္ျပန္စစ္မႈထမ္းေဟာင္းတို႔ရဲ့ ဘဝ (ေဇယ်ာလင္း)

ဘီဇမ္တီယမ္ဆိုတာ တစ္ခါတုန္းက ေဘာ့စ္ပိုရပ္စ္ ေရလက္ၾကားက
ၿမိဳ႕ျပၾကီးတစ္ခုေပါ့၊ စကားေျပာတဲ့ ေရတံခြန္ေတြေၾကာင့္ နာမည္ၾကီးခဲ့တယ္။
ပထမကမာၻစစ္ဟာ အားလံုးကို အေငြ႕ပ်ံသြားေစတယ္။
အဲဒီတုန္းက တကယ့္ကို ေၾကကြဲဝမ္းနည္းစရာ အေကာင္းဆံုးပဲ
လန္ဒန္နဲ႔ဘာလင္မွာ ေယာက်္ားေတြဟာ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ေလွ်ာက္ၾကတယ္
သူတို႔ရဲ့ လႈပ္ရွားသြားလာမႈေတြထဲမွာ ပထမကမာၻစစ္ၾကီးရဲ့ ဗံုးဆန္ေတြ
ေငါထြက္လို႔။ အခ်ိဳ႕ ျပန္ေရာက္လာၾကတယ္၊ သူတို႔ဦးေႏွာက္ရဲ့
ဟစ္ပိုကမ္းပတ္စ္ထဲမွာ အႏၶသီခ်င္းအတိုအစေတြ ထုတ္မရေအာင္ ညပ္လုိ႔။
အခ်ိဳ႕လည္း အဝတ္စိုရႊဲေတြနဲ႔ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ လမ္းသလားၾကတယ္
ရဲလိုက္ရင္လည္း အေႏွးဆံုးႏႈန္းနဲ႔ ေျပးလို႔။
ဒါေတြဟာ ရုပ္သံေပၚမလာေသးခင္ကေပါ့၊ လူေတြဟာ မီးပံုထဲပဲ ၾကည့္ရတယ္
မီးပံုထဲေတြ႔ရတာေတြကို ျပန္ေျပာၾကတာကိုပဲ ေဖ်ာ္ေျဖမႈလို႔ ေခၚၾကတယ္။
ငရဲကို လူေပါင္းမ်ားစြာ ေတြ႔ခဲ့ၾကေလတယ္။
သူတို႔ဘဝဟာ ငါတို႔လက္ရွိဘဝထက္ ပိုေကာင္းခဲ့ၾကသလား။
အဲဒီတုန္းက မိန္းမတစ္ေယာက္ ေဆးလိပ္ေသာက္တယ္ဆုိရင္ပဲ
လူပံုလယ္မွာ ကိုယ္တုံးလံုးခၽြတ္ခ်လိုက္သလိုပဲဆိုေတာ့ ေပ်ာ္စရာေပါ့။ Continue reading