လမ္းအိုေလး

beyond chaOs

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


Leave a comment

ငါဟာမီးစြဲေလာင္ေနတဲ့ မီးသတ္ကားျဖစ္တယ္ (ေဇယ်ာလင္း)

ငါဟာ မ်ိဳးသုဥ္းေတာ့မယ့္ သားမင္း ျဖစ္တယ္။ ဟင့္အင္း၊ အဲဒါ ငါ့လွ်ပ္စစ္ဓာတ္
မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ငါဟာ ရွားပါးတဲ့ ဧရာ၀တီလင္းပုိင္ျဖစ္အံ့။ ယန္ဇီျမစ္မွာ
ငါ မေနဘူး။ ငါဟာ တ႐ုတ္ မဟာတံတိုင္းၾကီးရဲ႕ အုတ္တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ေနျပီလား။
အုတ္ဖုတ္ေျမထဲမွာ ငါ့အ႐ိုးေတြ မီးထက္ ပူျပင္းတယ္။ အဲဒါ သမိုင္းပဲ။ ငါဟာ
ေဘထုပ္ထဲက တိုင္းျပည္တစ္ျပည္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ၾကည့္စမ္း၊ ငါ့နံ႐ိုးေတြနဲ႔
ကားေဘာ္ဒီ လုပ္ထားတယ္။ ဓာတ္ဆီမျဖစ္ရပဲ ငါဟာ ေျမာင္းဆီျဖစ္ေနတယ္။
ငါဟာ အသစ္စက္စက္ ဘဏ္လုပ္ငန္း ျဖစ္တယ္။ သင္တို႔ ဘိုးဘြားဘီဘင္ေတြ
ငါ့ဆီလာ မွတ္ပံုတင္ပါ။ ငါဟာ ပိုက္ေရျဖည့္ထားတဲ့ ေရသန္႔ဗူးသစ္ျဖစ္တယ္။
ေရေအာက္ျမဳပ္သြားတဲ့ ရြာေတြလည္း ျဖစ္တယ္။ ငါဟာ ဓနရွင္ဝါဒ
အပန္းေျဖသြားတဲ့ ကိုယ္ဝန္ ျဖစ္တယ္။ ငါဟာ ေခတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးရဲ႕
ဓားစာခံျပည္သူျဖစ္တယ္။
Continue reading

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


Leave a comment

ငါ့ကိုယ္ငါ လုပ္ၾကံပစ္လိုက္မယ္။ ဒီမွာၾကည့္ … (ေဇယ်ာလင္း)

ငါ့ကိုငါ လုပ္ၾကံပစ္လိုက္မယ္။ ဒီမွာၾကည့္၊ စည္းကမ္းရွိရွိ၊
နည္းလမ္းက်စြာ၊ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔အညီ၊ ငါ့ဆံပင္ျဖဴေတြ ငါဆြဲႏႈတ္ေနျပီ။
ငါဟာ crazy လား။ ႐ူးေနတာငါမဟုတ္ဘူး၊ သူတို႔ေတြ။ ငါ့ကိုယ္ငါလည္း
မ crazy ဘူး။ ဘာမွ အ႐ူးအမူးမရွိဘူး။ တစ္မူးဖိုးလည္း မသာဘူး။
တစ္မတ္ေတာင္ မရွိဘူး။ ငါ့ကိုယ္ငါ ေပါက္ကြဲမႈနဲ႔ ငါ့ကိုယ္ငါ
စံုစမ္းစစ္ေဆးလိုက္တာ
တာ၀န္အရ လက္လြန္သြားလို႔ ငါ့အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ေသသြားတယ္။
ယာဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔လို႔ မိုးပ်ံတံတား ကန္ထ႐ိုက္ ငါပဲရတယ္။ မကၽြမ္းမက်င္နဲ႔
ငါဟာ မိုးေပၚေျမာက္သြားတယ္။ ယာဥ္ေၾကာေတြ ထပ္ပိတ္ဆို႔သြားၾကတယ္။ Continue reading

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


Leave a comment

ငါနဲ႔ငါသာႏိုင္စရာ/ အျပင္မွာ အရမ္းသည္းေနတယ္ (ေဇယ်ာလင္း)

ရွင့္ဟာၾကီးက အလကားေနရင္း ၾကီးေနပါလားတဲ့ ငါ့မာန ငါ့မာနကို ေျပာတာ
အသိအရြယ္ကို အားတိုးေဆး ေကၽြးၾကည့္တယ္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဂယက္ကေတာ့
ေနရင္းထိုင္ရင္း တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနတဲ့ စိတ္ဓါတ္က်မႈေတြ
ဘာကိုလည္းမသိဘူး ေအာ္ေတာ့ ေအာ္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္ ထင္တာပဲ
မ်က္မျမင္ တိုက္ေခါင္မိုးေပၚက လင္းတသံုးေလးေကာင္ ထပ်ံသြားတယ္
‘႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း’ ေျပာေနရင္းက ဖြတ္ဖြတ္ ဖြတ္ဖြတ္နဲ႔ ဓာတ္ဆီကုန္သြားတယ္
‘ဟား’ဆိုျပီး အေမွာင္ထုၾကီးဟာ သူ႔ကို ခုန္အုပ္ပစ္လိုက္တယ္
ကိုယ္ခႏၶာၾကီးတစ္ခုဟာ ဘယ္ ငါနဲ႔ ပ်ာပ်ာသလဲ ေကာက္ဖာေထးရသလဲ
ငါခ်ည့္သက္သက္နဲ႔ ငါဟာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ငါ မျဖစ္ရေတာ့ဘူးလား
မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား စားပြဲေပၚက ရင့္မွည့္ သီးေမႊးတစ္လံုးလို
Continue reading

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


Leave a comment

စိမ္းျမျမ ျမက္ခင္းျပင္မ်ားေပၚတြင္ (ေဇယ်ာလင္း)

စစ္ျဖစ္ရင္ အရင္ဆံုးေသေၾကပ်က္စီးရတာ အမွန္တရားပဲ။ ပ်ားရည္စမ္းေတြ
ဒီလိုတင္စားဖို႔ ေဒသတြင္း ပဋိပကၡထဲလို ေရာက္ခဲ့သလား။
`စစ္ဆိုတာ ေပၚလစီလက္နက္္ပဲ´ဆိုတဲ့ အာဏာခ်ိန္ခြင္လွ်ာ သီအိုရီ
နဲ႔ အၿပိဳင္ ေသြးထဲက တဟုန္ထိုး ေသြးနီဥေတြ ဖိုဓာတ္ မဓာတ္။ အဲဒီမွာ
တူညီေသာ ႐ုန္းကန္မႈမ်ား၊ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား၊ တစ္ဆင့္ဆင့္မွ ႐ုတ္ခ်ည္းျဖစ္စဥ္မ်ား။
အဂၤါျဂိဳလ္ရဲ႕ ရာသီဥတုကို ျပဳျပင္ဖို႔လည္းပါတယ္ ဒီအပစ္အခတ္ထဲ ေရာက္ခဲ့တာ။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဒို႔ကမာၻၾကီးဟာလည္း ေအာက္ဆီဂ်င္မရွိတဲ့ ျဂိဳလ္ေသၾကီးေပါ့။
သက္ရွိေလာက ျဖစ္လာဖို႔ ဖိုတိိုဆင္သက္တစ္က္ ဘက္တီးရီးယားပဲလိုအပ္တယ္၊
ရွားရွားပါးပါး အခ်စ္နဲ႔ ပမာ(ဏ)။
Continue reading

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


Leave a comment

ငါေနတဲ့ၿမိဳ႕နဲ႔ ငါဟာ ဇာတ္လမ္းေတာ့ရွိတယ္ (ေဇယ်ာလင္း)

ငါညာတာ။ ငါတစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့မွာစိုးလို႔ ငါညာတာ။
မင္းသိျပီးသား မဟုတ္တာ ဘာလဲ။ ငါလည္း မင္းလို ငိုေနတာ။ အဲဒါလား။
အဲဒီလမ္းေထာင့္မွာ ငါလည္းခ်ိဳးေကြ႔လိုက္တာပဲ။ ငါ့မွာ ဘ၀ပါရမီ
လံုးလံုး မရွိသေလာက္ပါပဲ။ မိုးမီးေလာင္ေနျပီလို႔ ငါ မေျပာခဲ့ပါဘူး။
၀န္ႀကီးမ်ား႐ံုးေရွ႕မွာ ငါရပ္ေနေသးတယ္။ ငါတစ္ေယာက္တည္း
မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာငါ့ေနာက္ဆံုးေဆးလိပ္ပဲ။ မင္းေျပာတာငါ
နားလည္တယ္၊ မင္းကို ငါနားမလည္ဘူး။ အနာဂတ္ကိုငါ
ေတြးၾကည့္တယ္လို႔ေျပာရင္ ငါညာေနတာပဲျဖစ္တယ္။ ငါ့ပံုငါ
႐ိုက္ျပီး တစ္ပံုမွမႀကိဳက္လို႔လႊင့္ပစ္လိုက္ေသးတယ္။
Continue reading

ကဗ်ာဆန္ေနျခင္း (ေဇယ်ာလင္း)


1 Comment

ဂလက္ဆီ တက္ဘလစ္အေၾကာင္း ေတြးရင္း (ေဇယ်ာလင္း)

ကဗ်ာဟာ ဆြမ္းေကၽြးသလိုပဲ၊ အတုအပသတိျပဳ
သင့္အာ႐ံုေတြေရွ႕ေမွာက္မွာ သင့္ကို ေခၚေဆာင္လာျပီလား။
ဒါေပမယ့္ သူ႔ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ဟာ အနည္းကိန္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။
အာဠာ၀ကရဲ႕ ဟာသဟာ ကာဗ်တဲ့။ အိုး … ဗာလ ၊ ဗာလ။
ေကာင္းကင္ၾကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ျပတာ မဟုတ္ဘူး
ေကာင္းကင္ရဲ႕ ေထာက္တိုင္ေတြကို အကဲစမ္းေနတာ။
သိစိတ္ဆိုတာ ဦးေႏွာက္ဆဲလ္ေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္ရာ ေမာ္လီက်ဴးတို႔ရဲ႕
အျပဳအမူသက္သက္ပဲျဖစ္တယ္။ ဆိုကၠိဳလိုဂ်ီ၊ ၁၀၁။
စာအုပ္အသစ္ကေလးဟာ တိုင္းျပည္အသစ္ကေလးလိုပဲ ပံုႏွိပ္စက္န႔ံ။
မလိုက္ဖက္ပါဘူးေလ၊ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြေပၚမွာ သစ္ခြစိုက္ခင္း။
ကြဲျပားျခားနားမႈ လိုခ်င္ရင္ေရာ့၊ ေၾကာက္စိတ္ကို ပီေကလို၀ါးေန။
Continue reading


4 Comments

ျပည္တြင္းျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္ (မိုးေ၀း)

ျပည္တြင္းျဖစ္ ျပည္တြင္းစစ္ (မိုးေ၀း)Image Source: Abstracted for Life

စစ္အစိုးရေခတ္ထဲ အတူတူျဖတ္ခဲ့ၾကရင္း
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာက္ေနတာ လမ္းဆံုလား၊ လမ္းခြဲလား
ကာကြယ္မွာလား၊ ေလးစားမွာလား
ေဝဝါးေနတဲ့ စက္မႈဇံုေကာင္းကင္ထက္မွာ
ဝဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လူလႊတ္စြန္ ေရာင္စံုမ်ား

ဘယ္ေခတ္မွာရွင္သန္ခဲ့ၾကသလဲ
ဘယ္မဂၢဇင္းေတြမွာ ကဗ်ာေရးခဲ့ၾကသလဲ
ေရြးေကာက္ပြဲ ဘယ္ႏွခု ၾကံဳခဲ့ၾကသလဲ
တစ္ေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တယ္ ဆိုပါစို႔

အရက္ဆိုင္ေတြ တအားေပါတာနဲ႔ ၾကံဳခဲ့တယ္
လယ္ကြက္ေတြေပၚ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္ေတြထဲ ေရာက္ခဲ့ၾကဖူးတယ္
ႏွစ္ရာေပးရၿပီး ဘာမွမထူးတဲ့ အထူးကားေတြထဲမွာလည္း ဆံုခဲ့ဖူးၾက
ႏွစ္ရာတန္ ထီလက္မွတ္ေတြကို သံုးေလးရာေပးခဲ့ၾကရတယ္

ကြန္ကရစ္လမ္းေတြေပၚ မာေအာင့္ေအာင့္ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္
နာမည္မ်ဳိးစံုနဲ႔ စီးကရက္ေတြ တအားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္
နာမည္မ်ဳိးစံုနဲ႔ စစ္ပြဲေတြႏႊဲေနၾကတာ ျမင္ခဲ့ၾကတယ္
ဒီတစ္ပြဲမွာ မင္း ဘယ္ကေလာက္ ငါ ဘယ္ကေလာက္
အဲဒါမ်ဳိးေတြၾကားမွာ တို႔တစ္ေတြလည္း လမ္းေတြလို
ျပည္တြင္းျဖစ္ မဆလာေတြနဲ႔ အေလာင္းခံခဲ့ၾကတယ္

Continue reading


Leave a comment

လွသန္း (စ – ဆံုး) (ေမာင္ယုပိုင္)

ကဗ်ာဆရာ လွသန္း (ခ) ၾကည္ေမာင္သန္း - အသက္ (၄၉)ႏွစ္
နာရီလက္တံဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ကို ရန္စေနတယ္
အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးတဲ့။
(မိမိကိုယ္ကို အဓြန္႔ရွည္ေရးမွ)

ျပန္ဖို႔ရာ အိမ္အဆင္သင့္
သြားဖို႔ရာ သံသရာ အဆင္သင့္
နားဖို႔ရာ ခႏၶာကိုယ္ အဆင္သင့္။
နာျခင္းပင္လယ္ကို ရြက္လႊင့္ျပီးမွ
ျပန္လည္ရွင္သန္ျခင္းကမ္းေျခမွာ အပန္းေျဖရမွာလား
ဒါမွမဟုတ္
ေသျခင္းကၽြန္းစုမွာ ဆိုက္ကပ္မွာလား
(နာမက်န္းေသာေန႔ရက္မ်ား မွ)

ဒီဘ၀အတြက္ မေလးရွားမွာ ကားေရေဆးတယ္
ေနာက္ဘ၀အတြက္ ကဗ်ာေရးတယ္
ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ေလာကႀကီး ဆက္ဆံေရးပါပဲ။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၁) မွ)

ငါ့ကိုယ္ငါ သရဏဂံုတင္ျပီးျပီ
ကိုေဖာ္ေ၀းကို သစၥာခံဖို႔
ေခတ္ေပၚကဗ်ာေစတီမွာ ထီးေတာ္သစ္တင္လွဴပူေဇာ္ဖို႔
ျမန္မာကဗ်ာေတြကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ သဂၤါယနာတင္ဖို႔
ငါေရာက္လာခဲ့တယ္။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၂) မွ)

သူငယ္ခ်င္းရယ္ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ
လူဆိုးေတြ တစ္ေယာက္မွ မေသေသးဘူးလား
လူေကာင္းေတြမွာ ဒုကၡမ်ားလွပါျပီကြယ္
(ကိုယ့္ဖိနပ္ဟာ ကိုယ့္ခံတပ္ပါပဲ)

လက္တစ္ကမ္းမွာ
ေအာင္ျမင္မႈ၊ ေသျခင္းတရားနဲ႔
မႈန္၀ါး၀ါးရာစု အသစ္တစခုရွိေနရဲ႕
(လက္ေမာင္းေသြးကိုေဖာက္ၾကည့္ျခင္း ၁ မွ)

ေဟာဒီေက်ာက္နံရံထက္မွာ
ငါတို႔မ်ိဳးဆက္ရဲ႕ အသံကို ထြင္းထုလိုက္မယ္
တစ္ခ်ိန္မွာ မတန္တဆ အနစ္နာခံမႈေတြ
ႀကီးျမတ္လွပစြာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လာမယ္။
ေမြးျမဴေရးငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ခဲ့တာကို
ဂုဏ္ယူပါရေစ။
(လက္ေမာင္းေသြးကို ေဖာက္ၾကည့္ျခင္း (၃) မွ)

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ လုပ္ႀကံခံလိုက္ရတယ္
အနာဂတ္ကေတာ့ အသက္ငင္ေနဆဲ
မၾကာခင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ေလမလား။
(လူသားဆန္ခ်င္တာ တရားတယ္ မွ)

အပူတျပင္းေရးလိုက္တဲ့ကဗ်ာ
နာေရးေၾကာ္ျငာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ႏိုင္ရဲ႕။
(ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ နာေရး)

လက္မရြံ႕ကဗ်ာ UG စာအုပ္ထဲမွ စာသားမ်ား ေမာင္ယုပိုင္မွ ဆက္စပ္ေဖၚျပသည္။

Source: MgYuPie @Facebook


Leave a comment

မိုးေတြက တဖြဲဖြဲ မီးညႊန္႔ေတြ (မိုးေ၀း)

Blue Dimensions - Peter Dranitsin

Blue Dimensions - Peter Dranitsin

ျဖစ္စဥ္အတိုင္းေတာ့ အႏုပညာမွာ
ငါရယ္ လူေတြ တအားသံုးၾကတဲ့အမွန္တရားရယ္
ေႏွာင္းအႏုပညာရွင္ေတြ ေျပာတဲ့ ဘာလဲ အမွန္တရား ဆိုတာရယ္
တစ္ေန႔ေတြ႔ၾကလိမ့္မယ္။ ဒီလိုပဲ လိုတဲ့အခါ အသံုးျပဳၾကဖို႔ပဲ မဟုတ္လား
အမွန္တရား မလိုေတာ့တဲ့အခါ မလိုသလိုေပါ့
သမိုင္း မလိုေတာ့တဲ့အခါ မလိုသလိုေပါ့
သိစိတ္ရဲ႕ အတြင္းပိုင္းထိ မလိုေတာ့တဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ
မိတ္ေဆြ၊ အခု ခင္ဗ်ား အဆင္ေျပတယ္မို႔လား
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမ့ထားလိုက္ပါ။

သမိုင္းၿပီးဆံုးသြားတဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပါသြားလို႔ပါ
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္။
လစ္ရစ္ကဗ်ာေတြ အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရးေနပါတယ္
မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕ ရွိမႈ/သိမႈနယ္ပယ္ထဲ
Continue reading


Leave a comment

ငါ့ကို ဘယ္သူမွ ကိုယ္စားမျပဳဘူး (ေဇယ်ာလင္း)

ဘယ္မွေရြ႕မသြားတဲ့ ခံုတန္းလ်ားမွာ မင္းနဲ႕ငါ အတူထိုင္၊ နံရံေတြေငး
ပြဲခ တတ္ႏိုင္ရင္ မေလးလား၊ ကိုးရီးယားလား၊ ဒူဘိုင္းလား၊ ေဆာ္ဒီလား
လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ရမွာပဲ ေသြးလည္ပတ္မွဳဟာ ေဖ်ာ္ေျဖေရးမွ မဟုတ္တာ
ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႕ ေရခဲ့မုန္႕ ျခင္ေဆးေခြထဲမွာ မ်က္လံုးတစ္လံုး မဲေပါက္သလို
ကိုယ့္ေရတြင္းေလး ကိုယ္တူးျပီး ကိုယ့္ထံုးေရ ကိုယ္ၾကည့္ၾကက္ေသာက္
အထံုပါလာေတာ့ အကြက္ခ်ထားတဲ့ျမိဳ႕သစ္မွာ အကြက္က်က်ဘဝနဲ႕
မနက္ဆို ေနထြက္သြားတယ္ ညေနဆို ေနဝင္လာတယ္ သဘာဝဟာ
ပလပ္စတစ္စံေတာ္ခ်ိန္နဲ႕ ဘာသင္တန္းတက္ထားလဲ ဘာလက္မွတ္ရွိလဲ
လမ္းေဘး အမဲအူျပဳတ္တစ္ခြက္နဲ႕ တရုတ္လုပ္ ‘မိတ္အင္ဂ်ပန္’ နာရီနဲ႕
အာဖဂန္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတယ္ အာဖဂန္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပ ေနတယ္
ဆိုသူကဆိုတယ္ တီးသူက တီးတယ္ ကသူက က တယ္ ငါ ပန္းရံသမားပါ
ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ ငါ့ ခံစားခ်က္ ငါထည့္ေရးရင္ မဖြယ္မရာမ်ား ျဖစ္မလား
မိသားစု ေရနံတြင္းကေလးဟာ နက္သထက္ နက္လာတယ္ ေအးေဆးပါ
ျမိဳ႕သစ္သား အခ်င္းခ်င္းပဲ သားၾကီးရာ အသြားအျပန္ကားခေလးသာရွိရင္
ျမိဳ႕ၾကီးကို အခ်ိန္ပိုင္း တက္သိမ္းလို႕ရတယ္ မင္းလည္း ငယ္မွ မငယ္ေတာ့တာ
ငါတုိ႕ဟာ ကဗ်ာေတြပဲျဖစ္ရမယ္ အသံုးခ်တန္ဘိုးမွ မရွိၾကတာ
ႏွလံုးေသြးေၾကာတစ္ေခ်ာင္းပိတ္ျပီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္လည္း မထုတ္လုပ္ႏိုင္
ကိုယ္က်င့္တရားရဲ႕ ေဂဟ စံနစ္လည္း ပူေႏြးလာျပီ သူငယ္ခ်င္း
ေဆာက္လုပ္ေရးလား၊ အေလာင္းေဆးလား၊ စကၤာပူလား၊ ဂ်ပန္လား
ကိုကာကိုလာေအးေအး တစ္ခြက္ ငါဘယ္လို ေသာက္ရက္ႏိုင္ပါ့မလဲ
ေလ့လာရမယ္ ပညာရွာရမယ္ ဗဟုသုတၾကြယ္ရမယ္….ရမယ္….ရမယ္
ေဟာ၊ ဗ်ဴးခန္းထဲက တစ္ေယာက္ထြက္လာျပီ လက္ခါျပသြားတယ္
ငါေကာ လက္ဘက္ရည္ဖိုးတတ္ႏိုင္ပါ့မလား သူ႕အိတ္ကပ္က ပိုေဖာင္းသလား
ရိုက်ိဳးလြန္းတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ငါၾကည့္တယ္ အျခားမွ သူတို႕ မတတ္ႏိုင္တာ
စင္း ေဒၚလာလား၊ ရင္းဂစ္လား၊ ဘတ္လား၊ ယန္းလား၊ က်ပ္လား၊ ျပားလား
အမ်ားသံုးအိမ္သာမွာ သံုးျပီးသားလက္က်န္ တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕
ဘဝဟာ အရသာရွိလိုက္တာလို႕ ငါ့ နာမည္ေခၚဖို႕ ေစာင့္ေနတယ္
မင္းနဲ႕ ငါဟာ ရထားေပၚမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္
ျပင္ပ ရွဳခင္းေတြကို အလွည့္က် ေျပာင္းေပးရတယ္
လမ္းေပၚထြက္ဖို႕ ငါ့တန္ဖိုးကို ႏွဴးၾကည့္တယ္
ဘယ္ေရာက္ခဲ့လဲလို႕ မိန္းမကေမးရင္ ဘယ္မွ မေရာက္ခဲ့ဘူးဆို ယံုမလား
ကမၻာၾကီးဟာ ျပားသြားျပီ ငါတို႕ေတြသာ ခ်ိန္ကိုက္ျပီးသား အလံုးေတြ။

၁၁၊ စက္တင္ဘာ၊ ၀၉

(ကဗ်ာဆိုတာျပဳလုပ္ျခင္း – ေဇယ်ာလင္း။ ၂၀၁၁၊)

Source: BurmesePoetryFoundation