လမ္းအိုေလး

beyond chaOs

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနမွာပါပဲ (ခင္ေမာင္ရင္)

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနမွာပါပဲ – အခန္း (၂၆ – ၃၁) (ခင္ေမာင္ရင္)

Leave a comment

“ငါ့ဘ၀မွာ တစ္သက္လံုး ႏွစ္ခါပဲ ၾကံဳဖူးခဲ့တယ္။ ငါ့စိတ္ဆင္းရဲျခင္း၊ ငါ့ရဲ့ အလြန္ စိတ္ဓာတ္က်ျခင္းႏွင့္ ငါ့ရဲ့ အလြန္ ဝမ္းနည္းျခင္း”

“ဆိုပါဦး”

“မင္း ပန္းခ်ီကားကိစၥ၊ အတုဖန္တီးထားတာကို ေတြ႕ရတာက ဒုတိယ။

ပထမ, သဗၺညဳဘုရားရဲ့ အေရွ႕ဖက္ကေစတီမွာ ငါတို႕ ၁၉၅၆ခုႏွစ္က ေတြ႕ခဲ့တဲ့ ကေခ်သည္ႏွင့္ ဗံုတီးသူ (The Dancer and The Drummer) ဆိုတဲ့ စဥ့္ကြင္းႏွစ္ခု။ ငါ ဆယ္ႏွစ္ၾကာလို႔ ျပန္သြားေတာ့ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒါ … အဲဒါ … ငါ့ရဲ့ အသက္ထက္ စိတ္ဆင္းရဲမႈ၊ အခုထိ စိတ္ဆင္းရဲေနျခင္း၊ အဲဒီႏွစ္ခုကို အခု ငါျပန္လိုခ်င္တယ္။ ငါတို႔၏ Dancer ႏွင့္ ငါတို႔၏ Drummer သည္ ငါတုိ႔၏ အသည္း၌ အၿမဲရွိေနေလ၏။ ငါတို႔ဆိုသည္မွာ ငါတို႔ ဗိသုကာေက်ာင္းသားမ်ား။ အခုေတာ့ ဒါေတြမရွိေတာ့။ အခုေတာ့ ဒါေတြ ဘယ္သူ ျပန္လုပ္မွာလဲ”။

ကၽြန္ေတာ္သည္ လြမ္းေနမိ၏။


အခန္း(၂၆) … မွ



(ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနမွာပါပဲ – ခင္ေမာင္ရင္။ The Key Publishing House – ႏို၀င္ဘာ ၈၊ ၂၀၁၀။)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s