လမ္းအိုေလး

Løøps of Resistance …

စပါဂက္တီလုပ္တဲ့ႏွစ္ (စင္ၾကယ္ၿငိမ္း)

Leave a comment

စပါဂက္တီလုပ္တဲ့ႏွစ္ (ဟာရူကီ မူရာကာမီ)

The Year of Spahgetti

ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနကိုလဲ နားလည္ေပးေစခ်င္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူနဲ႕မွ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္ဖာသာ စပါဂက္တီပဲ လုပ္ေနခဲ့တာ။ အဲဒီ ဂ်ာမန္သုိးထိန္းေခြးတစ္ေကာင္ ေကာင္းေကာင္းထည့္ျပဳတ္လို႔ရတဲ့ အိုးၾကီးနဲ႕ေလ။
ဘာသာျပန္ – စင္ၾကယ္ၿငိမ္း


၁၉၇၁ကိုေတာ့ စပါဂက္တီလုပ္တဲ႕ႏွစ္လုိ႕ သတ္မွတ္ရမွာပဲ။

၁၉၇၁မွာ၊ အသက္ဆက္ရွင္ဖုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ စပါဂက္တီေတြ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ စပါဂက္တီ လုပ္ဖို႔အတြက္ အသက္ရွင္ေနခဲ့တယ္။ စပါဂက္တီအုိးက တေထာင္းေထာင္း ထြက္ေနတဲ့ အေငြ႕ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈပဲ။ ဒယ္အိုးျပားထဲမွာ ပြက္ထေနတဲ့ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေဆာ့စ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရွင္သန္မႈရဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲ။

အခ်က္အျပဳတ္သမားေတြအတြက္ သီးသန္႕ရည္ရြယ္တဲ့ စတုိးဆုိင္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္သြားခဲ့တယ္။ ဂ်ာမန္သုိးထိန္းေခြး တစ္ေကာင္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္းထည့္ျပဳတ္လို႕ရတဲ့ အလူမီနီယံအုိးတစ္လုံးနဲ႕ ခ်က္ျပဳတ္ရာမွာသုံးတဲ့ အခ်ိန္မွတ္နာရီတစ္လုံး ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ခဲ့တယ္။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ဖြင့္ထားတဲ့ စူပါမားကက္ မွန္သမွ်လည္း ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ မုန္႕ႏွစ္လုပ္နည္း စာအုပ္တစ္အုပ္ေတာင္ ၀ယ္ခဲ့ေသးတယ္။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ဆုိရင္ေတာ့ ဒါဇင္လုိက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သယ္ႏုိင္သေလာက္ စပါဂက္တီတံဆိပ္မ်ိဳးစုံလည္း ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူေတြသိသမွ် ေဆာစ့္တံဆိပ္မ်ိဳးစုံလည္း ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ၾကက္သြန္နီ၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႕ သံလြင္ဆီတုိ႔ ေရာစပ္ရာက ထြက္လာတဲ့ အနံ႕အသက္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းရဲ့ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကားမွန္သမွ်အထိ ပ်ံ႕လြင့္ေနေတာ့တယ္။ အဲဒီအန႔ံအသက္ေတြဟာ ၾကမ္းျပင္၊ နံရံနဲ႕ မ်က္နွာၾကက္ေတြသာမကဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အ၀တ္အစား၊ စာအုပ္၊ တိပ္ေခြေတြ၊ တင္းနစ္ရုိက္တံနဲ႕ ေပးစာအေဟာင္းေတြ ထုပ္ထားတဲ့ အထုပ္ထဲအထိ ပ်႕ံႏွံ႕၀င္ေရာက္ေနေတာ့တယ္။ ေရာမေခတ္က ေရေျမာင္းေတြထဲမွာလည္း ဒီအန႔ံေတြ သင္းေနမွာပဲလုိ႔ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိလုိက္ေသးတယ္။

ဒါကေတာ့ စပါဂက္တီလုပ္တဲ့ႏွစ္၊ ေအဒီ၁၉၇၁မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

ပုံမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စပါဂက္တီလုပ္တယ္။ ျပီးရင္ စားမယ္။ ဒါပဲေပ့ါ။ တစ္ေယာက္ထည္းသာ စားရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ စပါဂက္တီဟာ အေကာင္းဆုံးပဲလုိ႔ေတာင္ ကုိယ့္ဖာသာ ထင္ေနခဲ့မိတာကလား။ ဒီလုိဘာျဖစ္လုိ႔ ခံစားမိသလဲဆုိတာေတာ့ မရွင္းျပတတ္ေပမယ့္ အဲသလုိျဖစ္ခဲ့ေတာေတာ့ တကယ္ပဲ။

စပါဂက္တီစားရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္လက္ဘက္ရည္ေသာက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆလတ္ရြက္နဲ႕ သခြားသီးသုပ္ထားတာလဲ စားေလ့ရွိတယ္။ ႏွစ္မ်ိဳးစလုံး ကုိယ့္မွာ အျမဲ ပိုပုိသာသာ ရွိေနေအာင္ေတာ့ လုပ္ထားရတာေပါ့ဗ်ာ။ စားစရာေတြကို စားပြဲေပၚမွာ အေသအခ်ာ အစီအရီခ်ျပီးမွာ ဇိမ္ယူျပီးစားတာ။ စားေနရင္း သတင္းစာကေလးကလည္း ဖတ္ေသးတယ္။ တနဂၤေႏြက စလုိက္တာ၊ စေနျပန္ေရာက္ထဲ့အထိ စပါဂက္တီေဒးကေတာ့ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ပဲ။ အဲေနာက္တနဂၤေႏြေရာက္ေတာ့ စပါဂက္တီ ရက္သတၱပတ္ ေနာက္တစ္ခု စရျပန္တာေပါ့ဗ်ာ။ စပါဂက္တီ တစ္ပန္းကန္စားေတာ့မယ္လုိ႔လုပ္တုိင္း၊ အထူးသျဖင့္ မိုးရြာတတ္တဲ့ ေန႔လယ္ပိုင္းဆုိရင္ေပါ့၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တံခါးကို လာေခါက္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး ကၽြန္္ေတာ့္မွာ သိသိသာသာ ေပၚလာတတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ အလည္ေရာက္လာမယ့္လူဟာ ဘယ္လုိလူမ်ိဳးလဲဆုိတာေတာ့ တစ္ခ်ိန္နဲ႕တစ္ခ်ိန္ မတူဘူးဗ်။ တစိမ္းတရံဆံတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိတဲ့လူလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္ ဒိတ္လုပ္ဖူးတဲ့ ေျခသလုံးသြယ္သြယ္နဲ႕ ေကာင္မေလးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ အဲ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္လဲ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ႏွစ္အေတာ္ၾကာၾကာက ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အလည္ျပန္ေရာက္လာတာမ်ိဳးေပါ႕။ တစ္ခါကေတာ့ ၀ီလီယံဟိုးဒင္းျဖစ္မယ္လုိ႔ေတာင္ ထင္လုိက္မိေသး။ ဂ်င္နီဖာဂ်ံဳးကိုလက္တစ္ဖက္က ဆြဲလုိ႔ေပါ့။

၀ီလီယံဟိုးဒင္းမ်ားလား။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္မွ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကို ေရာက္မလာပါဘူး။ သူတို႔ဟာ တံခါးအျပင္မွာပဲ ၀ဲလွည့္ေနၾကတယ္။ တံခါးမေခါက္ပဲနဲ႕ေပါ့။ ျပီးေတာ့ မွတ္ညဏ္ထဲက အစအေနေတြလိုပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကေလရဲ့။


ေႏြဦး၊ ေႏြ၊ ျပီးေတာ့ ေဆာင္းဦး။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္တယ္။ ျပဳတ္တယ္။ စပါဂက္တီ လုပ္တာဟာ ကလဲ့စားေခ်မႈတစ္ခုလုိပဲ။ အထီးက်န္ျဖစ္ေနတဲ့၊ အစြန္႕ပယ္ခံရတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ရည္းစားစာေဟာင္းေတြ မီးဖိုထဲပစ္ထည့္သလုိမ်ိဳး စပါဂက္တီတစ္ဆုပ္ျပီးတစ္ဆုပ္ ေရေႏြးအုိးထဲ ကၽြန္ေတာ္ပစ္ထည့္ေနခဲ့တယ္။

စပါဂက္တီနဲ႕ ဂ်ာမန္သိုးထိန္းေခြးပုံလုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ေရေႏြးဆူဆူထဲ ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။ ဆားနည္းနည္းျဖဴးလုိက္တယ္။ အဆမတန္ၾကီးတဲ့ တူတစ္စုံနဲ႕ နည္းနည္းေမႊလုိက္တယ္။ အခ်ိန္မွတ္္နာရီကေန ခပ္တုံးတုံး အခ်က္ေပးသံ မထြက္လာမခ်င္းေပါ့။

စပါဂက္တီအမွ်င္ေတြဟာ လက္မႈလက္ရာတစ္ခုလုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဖက္ကို လွည့္လုိက္တယ္ဆုိရင္ေတာင္ သူတုိ႕ဟာ အုိးအစြန္းကို တြယ္တက္ျပီး ညအေမွာင္ထဲကို ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မယ္။ ညကလည္း ျခဳံခုိျပီး ေစာင့္ဆုိင္းေနတယ္။ ပါရမီထူးတဲ့ စပါဂက္တီအမွ်င္ေတြကုိ ျဖတ္အုပ္ဖုိ႕ေပါ့။

စပါဂက္တီ အယ္လာ ပါမီဂ်ီယန္နာ

စပါဂက္တီ အယ္လာ နာပိုလီတန္နာ

စပါဂက္တီ အယ္ ကာတိုစီယို

စပါဂက္တီ အက္လီယို အီ အုိလီယို

စပါဂက္တီ အယ္လာ ကာဘုိနာရာ

စပါဂက္တီ ဒယ္လာပီညာ

ျပီးေတာ့ နာမည္မတပ္ႏိုင္တဲ႕ သနားစရာ စပါဂက္တီ အမ်ိဳးအစားေတြရွိေသးတယ္။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ ေရခဲေသတၱာထဲ ပစ္စလတ္ခတ္ပဲ ပစ္ထည့္ထားလုိက္ေတာ့တယ္။

အပူထဲမွာ ေမြးဖြားလာတဲ့ စပါဂက္တီအမွ်င္ေတြဟာ ၁၉၇၁ဆုိတဲ့ ျမစ္ထဲစီးျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္သူတို႕အားလုံးကို ၀မ္းပန္းတနည္းသတိရေနမိတယ္။ ၁၉၇၁ရဲ့ စပါဂက္တီေတြအားလုံးေပါ့။


ေန႔လည္ခင္း သုံးနာရီ ႏွစ္ဆယ္မွာ ဖုန္းျမည္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တာတာမီဖ်ာေပၚ ပက္လက္လွန္ျပီး မ်က္ႏွာၾကက္ကို ေငးေနတုံးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လွဲေနတဲ့ေနရာမွာ ေဆာင္းတြင္းေနေရာင္ ရဲ့အကြက္တစ္ကြက္ေတာင္ ထုိးက်ေနေသးတယ္။ ယင္ေကာင္အေသ တစ္ေကာင္လုိ ကၽြန္ေတာ္အဲ့ဒီမွာ ဟာလာဟင္းလင္း လွဲေနခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာ ေနေရာင္ေအာက္မွာေပါ့။

ဖုန္းစျမည္ျမည္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ သတိေတာင္ မထားမိဘူး။ ေလထုအလႊာေတြထဲ ကၽြန္ေတာ္အသာညွပ္လႊတ္လုိက္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္ရဲ့ ထင္ဟပ္မႈ တစ္ခုလုိ႔ေတာင္ ထင္လုိက္မိေသးတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အဲဒါဟာ အေကာင္အထည္ ေပၚလာတယ္။ ဖုန္းတစ္လုံး တကယ္ျမည္ေနတာပဲဆုိတာ မလြဲႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒါဟာ ရာႏႈန္းျပည့္ ေလထုထဲက ရာႏႈန္းျပည့္ တယ္လီဖုန္းျမည္သံပဲ။ လွဲေနရင္းကပဲ ဖုန္းခြက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ကိုင္လုိက္တယ္။

တစ္ဖက္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ သူမဟာ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးႏုိင္လြန္းလုိ႔ ညေနေလးနာရီခြဲေလာက္ေရာက္ရင္ ေပ်ာက္ေတာင္သြားေတာ့မလားပဲ။ ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အရင္ကရည္းစားပါ။ တစ္စုံတစ္ခုေၾကာင့္ သူတို႕နွစ္ေယာက္ေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုေၾကာင့္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ကြဲသြားတယ္။ ၀န္ခံရရင္ေတာ့ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ဇာတ္လမ္းစခဲ့တဲ႕အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ့ ပတ္သက္ခဲ့တယ္။

“ငါနင့္ကို ေႏွာင့္ယွက္သလုိျဖစ္ရင္ ေဆာရီးပဲဟာ၊ သူအခုဘယ္ေရာက္ေနလဲ နင္သိလား”လုိ႔ ေကာင္မေလးက ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ တယ္လီဖုန္းကို စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဖုန္းၾကိဳးတေလွ်ာက္လုိက္ၾကည့္မိတယ္။ ဖုန္းၾကိဳးကေတာ့ ဖုန္းနဲ႕အေသအခ်ာကို ဆက္ထားတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ခပ္၀ါး၀ါးတစ္ခြန္းေလာက္ ျပန္ေျပာမိတယ္။ ေကာင္မေလးရဲ႕အသံထဲမွာ အတိတ္နိမိိတ္ မေကာင္းတာ တစ္ခုခုပါေနသလုိပဲ။ ဘာျပသနာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ မပတ္သက္ခ်င္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။

“သူဘယ္မွာလဲဆုိတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏုိင္ၾကဘူး” ေကာင္မေလးက ေအးစက္စက္ေလသံနဲ႕ေျပာတယ္။ “အားလုံးက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါသူ႕ကို အေရးတၾကီးေျပာစရာရွိတယ္။ ငါကို သူဘယ္မွာလဲဆုိတာ တခ်က္ေလာက္ေျပာစမ္းပါဟာ။ ဒီကိစၥထဲကုိ နင္႕ကို ဆြဲမထည့္ပါဘူးလုိ႔ ငါကတိေပးတယ္ဟာ။ ဘယ္မွာလဲ၊ သူ”

“ငါတကယ္မသိဘူးဟ” ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာတယ္ “ ငါသူ႕ကို မေတြ႕တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီ” ကၽြန္ေတာ့္အသံဟာ ကၽြန္ေတာ့္အသံ မဟုတ္သလုိပဲ။ သူ႕ေကာင္ေလးကို မေတြ႕ဘူးဆုိတဲ့ အပိုင္းကေတာ့ တကယ္ေျပာတာပါ။ သူေနတဲ့ေနရာနဲ႕ ဖုန္းနံပါတ္ကိုေတာ့ သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခု လိမ္ေျပာတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္အသံက အဲသလို ကို႕ယို႕ကားယားျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

ေကာင္မေလးတိတ္ေနတယ္။

ဖုန္းခြက္ကို ကိုင္ထားရတာ ေရခဲအေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ထားရသလုိေတာင္ျဖစ္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက တျခားဟာေတြပါ ေရခဲအေခ်ာင္းေတြလုိ ျဖစ္လာတယ္။ ေဂ်ဂ်ီဘဲလဒ္ရဲ့ သိပၸံ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ထဲ ေရာက္သြားသလုိေပါ့။

“ငါတကယ္ကို မသိတာပါဟာ” ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာလုိက္တယ္ “ သူထြက္သြားတာၾကာျပီ။ ငါ့ကိုလည္းဘာမွာ ေျပာမသြားဘူး”

ေကာင္မေလးက ရယ္တယ္။ “ေနပါဦး။ သူအဲေလာက္မလည္ပါဘူး။ သူဘာလုပ္လုပ္ လူေတြသိၾကတာခ်ည္းပဲဟာ”

ေကာင္မေလးေျပာတာမွန္ပါတယ္။ ဒီေကာင္က ခပ္ထုိင္းထုိင္းေကာင္မ်ိဳး။

ဒါေပမယ့္ သူဘယ္မွာလဲဆုိတာ ေျပာလုိ႕ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ေျပာမိလုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီဖုန္းဆက္ျပီး နားထဲ သံရည္ပူေလာင္းမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားကိစၥေတြထဲ ၀င္ပါရတာ စိတ္ကုန္ေနျပီ။ ေနာက္ေဖးမွာေတာင္ တြင္းတစ္တြင္းတူးျပီး ျမွဳပ္စရာရွိတာ ျမွဳပ္ပစ္လုိက္ျပီ။ ဘယ္သူမွာ သြားျပီး တူးလားဆြလား လုပ္မွာလဲ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
“ငါစိတ္မေကာင္းပါဘူးဟာ”လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာလုိက္တယ္။

“နင္ငါ့ကို သေဘာမေတြ႕ပါဘူး။ မဟုတ္ဘူးလား” ေကာင္မေလးက ရုတ္တရက္ ေျပာျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ သူမကို တသီးတသန္႕ၾကီး မၾကိဳက္တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူမနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္မွာ ထင္ထားျမင္ထားတာကို မရွိတာ။ ခင္ဗ်ားဘာမွ ထင္မထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို မေကာင္းျမင္ဖုိ႔ကေတာ့ မလြယ္ဘူး မဟုတ္လား။

“ေဆာရီးပဲဟာ” ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေျပာတယ္ “ ေလာေလာဆယ္ ငါစပါဂက္တီလုပ္ေနတယ္ဟ”

“ဘာ၊ ဘာ”

“ငါစပါဂက္တီလုပ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာတာဟ” ကၽြန္ေတာ္ လိမ္ေျပာလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲလုိေျပာမိမွန္း မသိဘူး။ လိမ္တာက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၀သီျဖစ္ေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီခဏမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လိမ္ခ်င္စိတ္ သိပ္မရွိဘူး။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးထဲမွာ အုိးတစ္လုံးထဲကို ေရျဖည့္ေနတယ္။ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ မီးေမႊးေနမိတယ္။

“အဲဒီေတာ့” ေကာင္မေလးက ေမးခြန္းထုတ္တဲ့ေလသံနဲ႕ ေျပာတယ္။

စိတ္ကူးနဲ႕ ေရဆူဆူထဲကို ဆားနည္းနည္း ခတ္လိုက္တယ္။ အိုးထဲကို စပါဂက္တီ လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္ စိတ္ကူးနဲ႕ ထည့္လုိက္တယ္။ အခ်ိန္မွတ္နာရီကို ရွစ္မိနစ္ ထားလုိက္တယ္။

“အဲဒီေတာ့ ငါစကားေျပာေနလို႔မရဘူး။ စပါဂက္တီေတြ ပ်က္ကုန္လိမ့္မယ္”

ေကာင္မေလးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။

“ စပါဂက္တီလုပ္ရတာ အရမ္းလက္၀င္တယ္ဟ”

ေကာင္မေလးတိတ္ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲက ဖုန္းခြက္လည္း ေအးစက္လာတယ္။

“နင္င့ါကို ေနာက္မွ ျပန္ေခၚပါလား” ကၽြန္ေတာ္ ခပ္သြက္သြက္ ေျပာလုိက္တယ္။

“နင္ စပါဂက္တီနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနလုိ႔လား” သူမက ေမးလုိက္တယ္။

“ေအး”

“နင္ တစ္ေယာက္ေယာက္အတြက္ လုပ္ေပးေနတာလား။ နင္တစ္ေယာက္ထဲ စားဖုိ႕လား”

“ငါ့ဖာသာ စားဖုိ႔ပါ”

ေကာင္မေလး ခဏၾကာေအာင္ အသက္ေအာင့္ထားတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ခပ္ျဖည္းျဖည္း သက္ျပင္းခ်တယ္။ “ နင္လည္းမသိဘူးဆုိရင္ ငါေတာ့ ဒုကၼၡေရာက္ျပီ။ ငါဘာလုပ္ရမလဲေတာင္ မသိေတာ့ဘူး”

“ငါနင့္ကို မကူညီႏိုင္တာ စိတ္မေကာင္းဘူးဟာ”

“ေငြေရးေၾကးေရး ကိစၥလဲ ပါေနတယ္””ေကာင္မေလးကေျပာျပန္တယ္။

“ငါသိတယ္”

“သူငါ့ကုိ ပုိက္ဆံေပးစရာ ရွိေနတယ္။ ငါသူ႕ကို ပိုက္ဆံေခ်းထားတယ္။ ငါအဲ့လုိ မေခ်းေပးခဲ့ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခ်းေပးရမွာပဲေလ””

ကၽြန္ေတာ္ တစ္မိနစ္ေလာက္ တိတ္ဆိိတ္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးက စပါဂက္တီဆီ ျပန္ေရာက္သြားတယ္။ “ငါစပါဂက္တီ သြားၾကည့္ရေတာ့မယ္ …”

ေကာင္မေလးက ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ရယ္လိုက္တယ္။ “ဂြတ္ဘုိင္၊ နင္ရဲ့စပါဂတီကိုလဲ ငါႏႈတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။ အုိေကမယ္လုိ႔ေတာ့ ငါထင္ပါတယ္”

“ဘုိင္”

ကၽြန္ေတာ္ဖုန္းခြက္ကို ခ်လုိက္ေတာ့ ေနေရာင္အကြက္ဟာ တစ္လက္မ၊ ႏွစ္လက္မေလာက္ ေနရာေရြ႕သြားျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအကြက္မွာ လွဲခ်လိုက္ျပီး မ်က္ႏွာၾကက္ကို ဆက္ၾကည့္ေနမိတယ္။


အဆက္မျပတ္ဆူေနျပီး ဘယ္ေတာ့မွမက်က္မယ့္ စပါဂက္တီတစ္အုိုးအေၾကာင္း ေတြးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ေၾကကြဲစရာပဲ။

ေကာင္မေလးကို ဘာမွ မေျပာျပလုိက္တာ ေနာင္တနည္းနည္းရခ်င္သလုိ ျဖစ္လာတယ္။ ေျပာလုိက္မယ္ဆုိလဲ ရတာပဲ။ ဒီေကာင္ကေတာ့ အစကတည္းကကုိ သြားမပတ္သက္သင့္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးပါ။ အႏုပညာသမားေယာင္ေယာင္လုပ္ေနတာ။ ေလကလည္းမ်ားေတာ့ ဘယ္သူမွ သူ႕ကိုသိပ္ယုံတာ မဟုတ္ဘူး။ ေကာင္မေလးအသံကေတာ့ တကယ့္ကို ေငြလုိေနတဲ့ပုံပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ေနေနေလ၊ ေခ်းထားတဲ့ပိုက္ဆံကေတာ့ ျပန္ေပးသင့္တာပဲ။

တခါတေလေတာ့လဲ ေကာင္မေလးဘာျဖစ္သြားလဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ စပါဂက္တီပန္းကန္ေရွ႕ ထုိင္မိတုိင္း အဲဒီအေတြး ၀င္၀င္လာတယ္။ အဲဒီေန႕က ဖုန္းေျပာျပီးေတာ့ သူလုံး၀ပဲ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသလား။ ညေနေလးနာရီခြဲရဲ့ အရိပ္ေတြထဲ ျမဳပ္၀င္သြားသလား။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ အျပစ္တင္သင့္သလား။

ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနကိုလဲ နားလည္ေပးေစခ်င္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူနဲ႕မွ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကိုယ့္ဖာသာ စပါဂက္တီပဲ လုပ္ေနခဲ့တာ။ အဲဒီ ဂ်ာမန္သုိးထိန္းေခြးတစ္ေကာင္ ေကာင္းေကာင္းထည့္ျပဳတ္လို႔ရတဲ့ အိုးၾကီးနဲ႕ေလ။

တကယ္ေတာ့ ၁၉၇၁ခုနွစ္မွာ သူတုိ႕ အိတ္စ္ပို႕လုပ္ေနခဲ့တာ အထီးက်န္ဆန္မႈပဲဆိုတာ သိသြားခဲ့ရင္ အီတလီေတြ ဘယ္ေလာက္အံၾသသြားၾကမလဲဆုိတာ ခင္ဗ်ားစိတ္ကူးၾကည့္စမ္းပါ။


ဒူရမ္ဆီမိုလီနာ = အီတလီလယ္ကြင္းမ်ားမွ ရိတ္သိမ္းထားေသာ ေရႊ၀ါေရာင္ဂ်ံဳ။

(The Year of Spaghetti – Haruki Murakami. ဘာသာျပန္ – စင္ၾကယ္ၿငိမ္း။)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s