လမ္းအိုေလး

Løøps of Resistance …

နာက်င္တဲ့ ဒႆနေတြ မရခ်င္ေတာ့ဘူး (ေနမ်ိဳး)

Leave a comment

ဘ၀ဆိုတာ…..
အဲဒီလိုစလိုက္တာနဲ႔ ငါ့မွာ
မ်က္ရည္၀ဲရတယ္
မင္းကို တစ္၀က္ေလာက္ပဲ နားလည္ခဲ့တုန္းက
သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရ
တစ္၀က္ထက္ပိုျပီး နားလည္ခဲ့ေတာ့
ပိုျပီး ခ်စ္ခဲ့ရတာေပါ့
ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ
မင္းက မရွိေတာ့ဘူးေလ
ေသျခင္းတရားကို အရွင္လတ္လတ္
ငါ ျမင္ဖူးခဲ့ျပီ
တအားအား ေအာ္ျမည္ေနတဲ့
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္လို
တထိုင္းထိုင္း မႈတ္ထုတ္ေနတဲ့
မီးခိုးေငြ႕ေတြလို
တ၀ီ၀ီလည္ေနတဲ့ ဘီးတစ္ခုလို
ငါ က်န္ရစ္ခဲ့
နာက်င္တဲ့ ဒႆနေတြ
မရခ်င္ေတာ့ဘူး
အတူတကြ ရွင္သန္ခဲ့ၾကဖူးတယ္
ဒါဟာ ေျပာျပလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ
ဆံုးမွာမဟုတ္တဲ့
ခက္ခဲေသာ ငါတို႔အေၾကာင္းေတြရဲ႕
အစေပါ့ … ။      ။

2003.2.26
အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္မရွိခိုက္ စာတိုက္မွ အျမန္ေခ်ာႏွင့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ေရာက္လာသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ရနံ႔သစ္မဂၢဇင္းတိုက္မွ ျဖစ္သည္။ အျမန္ေခ်ာစာအိတ္ကို သူက လက္မွတ္ထိုး၍ယူထားလိုက္သည္။ စာအိတ္ကိုဖြင့္၍ စာအုပ္ကိုလွပ္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ စာမူခပါပါလာသည္။ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခု အိမ္မွာေရာက္ေနျပီဆိုတာကို မသိေသးဘဲ အျပင္မွ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူက အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္လို တည္ျငိမ္မႈမ်ဳိးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအျမဲတမ္း ေစာင့္ၾကိဳတတ္သူျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္၀င္ေငြကို အေကာင္းဆံုး စီမံခန္႔ခြဲသူ ျဖစ္ရံုမက ဘ၀၌ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပို၍ေလးနက္ သူ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ အက်ပ္အတည္းမ်ားၾကား၌ အတူတကြရွင္သန္ခဲ့ရ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရပံုေတြသည္ ယခုထိ ရွင္သန္ေနေသာ ပံုရိပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အစားမွား အစာအိမ္အခ်ဥ္ေပါက္ျပီး ၀မ္းဗိုက္တစ္ခုလံုး မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာလာေသာေန႔က စိုးရိမ္ၾကီးစြာျဖင့္ ေဆးခန္းကိုပို႔ခဲ့ပံုမွာ တသဖြယ္ပင္။ ေဆးခန္းကအျပန္မွာ တစ္ကိုယ္လံုးခ်မ္းတုန္ကာ ေနလို႔ ခ်စ္ဇနီး အစ္မ မ၀င္းေမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေကာင္းစြာ ေဖးမခ့ဲေပသည္။ ။

Source: မ၀င္းေမ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s