လမ္းအိုေလး

Løøps of Resistance …

ညကေဖး (ေနမ်ိဳး)

Leave a comment

ျမည္ေနတဲ့ ထရမ္းပက္ (ေနမ်ိဳး) - Cover Art

ကေဖးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတယ္။ ညကေဖးဆိုတာ ညဘက္မွာဖြင့္တဲ့ ကေဖးဆိုင္ေပါ့။ ညဘက္မွာဖြင့္တဲ့ ကေဖးဆိုင္ဆိုေတာ့ ညဘက္မွာ က်င္လည္တဲ့သူေတြထိုင္ၾကတဲ့ ေနရာတစ္ခုေလ။ ညကေဖးမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနတယ္။ ညကေဖးဟာ မီးက်ီခဲေတြရဲလို႔။ ေရေႏြးေငြ႕ေတြ ဆူလို႔။ လူသံသူသံ၊ ယာဥ္ရထားသံေတြတိတ္လို႔။ လမင္းကသာလို႔။ နီယြန္မီးေတြထိန္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ညလူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ညကေဖးမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ညဘက္ဆင္းရတဲ့အလုပ္က သန္းေခါင္ေလာက္မွာ ၿပီးသြားတယ္။ ညကေဖးမွာ တစ္ခုခုေသာက္ဖို႔ ေရာက္လာခဲ့တာေပါ့။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ညကေဖးမွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ ထိုင္ေနမိတယ္။ ညကေဖးမွာ ထိုင္သူေတြဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္နဲ႔ တခ်ိဳ႕စကားကို တီးတိုးသံနဲ႔ေျပာလို႔။ အ႐ူးႀကီးတစ္ေယာက္၊ အေပါစား ျပည့္တန္ဆာတစ္ေယာက္၊ ေလလြင့္ေနတဲ့ အိမ္ေျပးတစ္ေယာက္၊ ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ ညကေဖးမွာ ေရာက္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ တစ္ေနရာစီမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ထိုင္လို႔။ ကြ်န္ေတာ္သိပ္စိတ္ဝင္စားဖူးတဲ့သူေတြပါ။ စာေတြထဲမွာသာ သူတို႔အေၾကာင္းကိုဖတ္ခဲ့ဖူးရဲ႕။ ခုေတာ့ ညကေဖးမွာ ေတြ႕ေနရၿပီ။ ျပည့္တန္ဆာမဟာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကိုဖြာေနတယ္။ သူ႕ဆံပင္ေတြဟာ ျဖစ္သလိုနဲ႔ ေက်ာဘက္မွာ ဖ႐ိုဖရဲက်ေနတယ္။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ ေျခာက္ေသြ႕ေနတယ္။

သူ႕မ်က္လုံးေတြဟာ နာက်င္မႈနဲ႔ အံ့ဖြယ္ အဓိပၸါယ္ကို ေဆာင္တယ္။ သူဟာလည္း တစ္ခ်ိန္က အပ်ိဳစင္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသူပါပဲကြာ။ သူ႕မွာ ေရႊေရာင္ေတာက္ပတဲ့ အဖိုးထိုက္ေန႔ရက္ေတြ ရွိခဲ့တယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အဲဒီေန႔ ရက္ေတြဟာ ကုန္ဆုံးလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ျပီ။ အရည္ေတြညႇစ္ထုတ္ထားတဲ့ ပ်ားလပို႔တစ္ခုႏွယ္ အခ်ည္းအႏွီးေန႔ရက္ေတြကိုသာ ခုအခါျဖတ္သန္းေနရတာပဲ။ လိုခ်င္သူမဲ့တဲ့ စြန္႔ပစ္ခံ အ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ႏွယ္သာသာပါ။ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာဟာ ပိုးမႊားေတြသိုေလွာင္ထားတဲ့ အသားစိုင္ႀကီးတစ္ခုမွ်ာသာျဖစ္ေနေပါ့။ အ႐ူးႀကီးက စားပြဲမွာ သူ႕ဦးေခါင္းကို ငုံ႔ကိုင္းျပီးထိုင္ေနတယ္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမြးေတြဟာ ႐ိုင္းၾကမ္းစြာေပါက္ေနၾကတယ္။ ဘယ္ကိုမွမၾကည့္၊ ဘာကိုမွလည္း မေျပာပဲ သည္အတိုင္းၿငိမ္သက္လို႔။ သူ႔ဦးေခါင္းထဲမွာ အေတြးတစ္ခုဟာ ေျမြေပြးတစ္ေကာင္လို ေခြေနမလား။ မီးက်ီခဲတစ္ခုလို တရိပ္ရိပ္ေလာင္ကြ်မ္းေနမလား။ သိခ်င္မိတယ္။ သူကေရာ တစ္ခ်ိန္က ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေနတဲ့ လူငယ္ဘဝကို ရဖူးပါစ။ ေလလြင့္ေနတဲ့ အိမ္ေျပးကေလးကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေဘးမွာခ်လို႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သဲသဲမဲမဲဖတ္ေနတယ္။ ဒါဟာ သူ႕ဘဝပဲ။ သူဖတ္ေနတဲ့စာအုပ္က လူကေလးသို႔ ေပးစာမ်ားတဲ့။ သူ႕ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြဟာ အေရာင္ေတာက္ပေနတယ္။ သူဟာ ဘယ္ၿမိဳ႕ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီလဲ။ ဘယ္ၿမိဳ႕ေတြကို ျဖတ္သန္းဦးမွာလဲ။ သူ႕အိတ္ထဲမွာ ပိုက္ဆံဘယ္ေလာက္က်န္ေသးသလဲ။ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ မိတ္ေဆြဟာ ညကေဖးမွာ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ညကေဖးဟာ ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာပါ။ တစ္ဖက္မွာ ဘဏ္တိုက္ႀကီးတစ္ခု၊ တစ္ဖက္မွာ အထူးကုေဆး႐ုံတစ္႐ုံ၊ ဟိုးတစ္ဖက္မွာေတာ့ ၿမိဳ႕ရဲ႕အထင္ကရေစ်းႀကီး။ အားလုံးတိတ္ဆိတ္လို႔။ ကတၱရာလမ္းႏွစ္ခုက တစ္ခုကိုတစ္ခု ျဖတ္လို႔။ ညကေဖးဆိုင္႐ွင္ဟာ သူ႔ဆိုင္ထဲဝင္ေရာက္လာသူေတြကို ဧည့္ဝတ္ေက်လို႔။ ေရေႏြး၊ စီးကရက္၊ ေကာ္ဖီ၊ ခ်ာပါတီ အာလူး လိုအပ္တာ လိုက္ခ်ေပးေစတယ္။ ဒုကၡိတ တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႕ခ်ိဳင္းေထာက္ကို စားပြဲေပၚမွာေထာင္ၿပီး ခ်ာပါတီအာလူးကို ၿမိန္ရွက္စြာ စားေသာက္ေနတယ္။ (၂၈)လမ္းနဲ႔ (၈၂)လမ္းမႀကီးႏွစ္ခုဟာ ညကေဖးအနီးမွာ တစ္ခုကိုတစ္ခု ကန္႔လန္႔ျဖတ္သြားၾကတယ္ေလ။ ခုေတာ့ လမ္းမႀကီးႏွစ္ခုေပၚမွာ လူေတြရွင္းလို႔လင္းလို႔။ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းရပ္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ တေရြ႕ေရြ႕ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ ညကေဖးက လူေတြဟာ သန္းေခါင္ယံေက်ာ္ရင္ ညကေဖးနဲ႔အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေနဝင္ရီတေရာ ညအေမွာင္ဝင္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ညကေဖးနဲ႔အတူ သူတို႔ ျပန္ေရာက္လာၾကဦးမွာေပါ့။

၂၀၀၃၊ ၄၊ ၃

(ျမည္ေနတဲ့ထရမ္းပက္ (ဝတၳဳတိုငယ္စု) – ေနမ်ိဳး။ ဇန္နဝါရီ – ၂၀၀၆၊ မိုးေကာင္းစာအုပ္တိုက္)

Source: သီဟသူ.ဘေလာ့ဂ္စေပါ့.ကြန္

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s