ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား (ေဇယ်ာလင္း)

“ငါဟာ ငါျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါ့ ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားဟာ ငါ့ကိုသိလို႔ပဲ”

ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေရာင္းရန္ရွိသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေခတၱခရီးထြက္သြားသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားကို အေထာက္အထားႏွင့္ တင္ျပပါ။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း သည္းခံပါ။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ လကၡဏာအတုေတြ႔ရွိရပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားဟာ လကၡဏာမ်ားစြာထဲက တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ ရပ္နားစရာ မရွိပါေၾကာင္း။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ ကံ၊ ကတၱားတို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား တေရးေရးေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႔ရွိရပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားေနရာမွာ အေပါက္ၾကီးတစ္ေပါက္ ေတြ႔ရွိရပါသည္။

ဒါအကုန္ပဲလား (ေနမ်ိဳး)

ဖ်ားနာေဆာင္(၃)တြင္ ကၽြန္ေတာ္လူနာေစာင့္လုပ္ခဲ့စဥ္က ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူနာႏွင့္ တစ္ခုတင္ေက်ာ္ ၀ဲဖက္ကုတင္က လူနာတစ္ေယာက္ကို ေကာင္းစြာမွတ္ျမင္မိေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူနာႏွင့္ ကပ္လ်က္ခုတင္မွာ လူနာမရွိေသခုတင္လြတ္ ျဖစ္သည္။ နံနက္ပိုင္းကပင္ ထိုခုတင္မွ လူနာသည္ ေဆးရုံမွ ျပန္ဆင္းသြားခဲ့ၿပီဟု သိရသည္။ ထိုလြတ္ေနေသာခုတင္၏ ၀ဲဖက္ခုတင္မွာ လူနာတစ္ဦးရွိသည္။ အသက္အရြယ္ ခပ္ၾကီးၾကီး၊ အသားခပ္ညိဳညိဳ၊ ခပ္ပိန္ပိန္၊ ကိုယ္ေရစစ္သည္။ နာမက်န္း ျဖစ္ေနခဲ့ေသာရက္တို႕က ရွည္ၾကာခဲ့ဟန္တူသည္။ ကိုယ္ခႏၵာမွာ ပိန္လွီလွ်က္ မ်က္တြင္းမ်ားက ခ်ိဳင့္၀င္လွ်က္ရွိသည္။ ေန႔လည္ခင္း အခ်ိန္ေလာက္က သူ႕လက္ေမာင္းေသြးေၾကာမွတစ္ဆင့္ သူ႕ခႏၥာကိုယ္ထဲသို႔ ေသြးတစ္ပုလင္းသြင္းခဲ့တာ ကႊန္ေတာ္ သတိထားမိသည္။ လူနာသည္ မွိန္းေနရာမွ မ်က္လံုးမ်ားကိုဖြင့္၍ မ်က္ႏွာၾကက္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ ၾကည့္ေနေလသည္။

အမွန္တကယ္ဆံုး႐ံႈးခဲ့ဖူးတယ္ (ေအာင္ပိုင္စိုး)

တိတ္ဆိတ္မႈမွာ အရသာတစ္ခုခု ရွိႏိုင္မလားဆိုၿပီး
ေသာက္လက္စ
စီးကရက္ကို ေတာက္ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္
ေလွ်ာက္လက္စ လမ္းကိုရပ္တန္႔
ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္
ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္လို႔
တဖြဖြထပ္ၿပီး ေျပာခ်င္ေနေသးတယ္
အရင္အတိုင္း
ျပတင္းတံခါးေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ထပြင့္ေနသလို ခံစားရတယ္
ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ လြတ္လပ္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းၿပီး
ရပ္က်န္ေနရစ္ေတာ့မယ္
အဆင္မေျပ မေပ်ာ္ရႊင္ျဖစ္တဲ့တစ္ေန႔ ျပန္လွည့္လာခဲ့ေလ
မ်က္ရည္ဟာ
ငိုေၾကြးရလြန္းလို႔ ခန္းေျခာက္သြားရတာေပါ့
က်န္းမာေရးစစ္ခ်က္ မေအာင္ျမင္ဘူးမဟုတ္လား
စိတ္မေကာင္းရင္လည္း ေနေကာင္းေအာင္ေနေပါ့
နာက်င္ေနခ်င္တယ္
အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ က်ေရာက္ေနခ်င္တယ္
အေဝးဆံုးကို အၿပီးအပိုင္လြင့္စင္ထြက္သြားခ်င္တယ္
ထပ္ၿပီး အ႐ူးမလုပ္ခ်င္ပါနဲ႔ေတာ့ကြာ
ေသေသခ်ာခ်ာႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ …

(ရတီ – ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၉)

နိစၥဓူဝ (သစၥာနီ)

တစ္ေန႔မွာ လမ္းထဲကို နာမ္ေတြဟာ အစုလိုက္အၿပံဳလိုက္ ေလွ်ာက္လာၾကတယ္..
နာမဝိေသသနဟာလည္း သူမရဲ႕ အက်ည္းတန္အလွနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္..
နာမ္ေတြဟာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား အေျပာင္းအလဲျဖစ္ကုန္ၾကတယ္..
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ႀကိယာဟာ သူတို႔ကို က်ံဳးသြင္းၿပီး ဝါက်တစ္ခုဖန္တီးလိုက္တယ္..

ဝါက်တိုင္းဟာ တစ္ခုခုေျပာတယ္.. ဥပမာအားျဖင့္.. “မည္းေမွာင္ေနတဲ့ မိုးတစ္ေန႔
ျဖစ္ေပမယ့္.. နာမဝိေသသန လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့အခါ သူမမ်က္ႏွာေပၚမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ့
ၾကည္သန္႔ခ်ိဳျမတဲ့ မ်က္ႏွာေပးကို.. ငါ စိမ္းလန္းေနရာမွ ေျမႀကီးၾသဇာအျဖစ္
ပ်က္စီးေဆြးျမည့္သြားတဲ့ေန႔တိုင္ေအာင္ အမွန္ရေနလိမ့္မယ္”

ဒါမွမဟုတ္.. “ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျပတင္းေပါက္ပိတ္ေပးႏိုင္မလား အင္ဒရူး”
ဒါမွမဟုတ္.. ဥပမာအားျဖင့္.. “အနားမွာရွိတဲ့ ေရေႏြးေငြ႔စက္႐ံုက အပူေၾကာင့္
ျပတင္းေပါက္ေပါင္ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ပန္းေရာင္ပန္းအိုး အဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အေရာင္
ေျပာင္းသြားတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ေႏြဦးေပါက္ကာလမွာ ဝါက်ေတြနဲ႔ နာမ္ေတြဟာ တိတ္ဆိတ္စြာျမက္ခင္းျပင္ေပၚ
လဲေလ်ာင္းေနၾကတယ္..
အထီးက်န္ျဖစ္ေနတဲ့ သမၺႏၶဟာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ၿပီးေခၚတယ္.. “ And ေရ.. But ေရ”
ဒါေပမယ့္ နာမဝိေသသနဟာ ထြက္မလာဘူး..

ဒီလိုနဲ႔ နာမဝိေသသနဟာ ဝါက်ထဲက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္..
အဲသလိုပဲ ငါဟာ မင္းရဲ႕ မ်က္လံုးထဲက.. နားထဲက.. ႏွာေခါင္းထဲက.. လည္ေခ်ာင္းထဲက
ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္..

ဘာသာစကားေတြ ပ်က္စီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့တိုင္ေအာင္
ဘယ္ေသာအခါမွ မၿပီးမျပတ္ႏိုင္တ့ဲ အနမ္းေလးတစ္ခ်က္နဲ႔
မင္းဟာ ငါ့ကို ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးေစခဲ့ပါတယ္.. … .

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Kenneth Koch ၏ Permanently ကိုျပန္ဆိုပါတယ္)

(ရတီ – ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၉)

စကားေျပာလို႔ ရလာၿပီ (လူဆန္း)

ေႏြဦးေပါက္လို႔ လင္းလာလည္း ေျမေအာက္တြင္းေအာင္း သတၱ၀ါပါပဲ။
အမုန္းတရားဖ်က္ဆီးခ်င္လာ။ စိတ္၀င္စားမႈေတြ ၀ရုန္းသုန္းကား၊ စိတ္မ
၀င္စားတာ မလံုမလဲ လုပ္ေနရတာ တကယ္စိတ္၀င္စားတာ လုပ္ဖို႔အာမခံ
ခိုးဖတ္-ခိုးေရး။ လု-ေရး-လု-ဖတ္။ စၾက၀ဠာအရွင္သခင္နဲ႔
‘ငါေယာကၤ်ားပဲလို႔ ေအာက္ေမ့သူရွိသလို၊ ငါမိန္းမလို႔ ေျပာသူေျပာ။
ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးလို႔ ေျပာသူရွိသလို လိင္မဲ့လို႔ထင္သူလည္းရွိ
တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အင္အားအစစ္၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ အခ်စ္လို႔ေခၚႏိုင္တဲ့
အဆံုးမဲ့ ခံစားခ်က္လို႔ ဆိုသူဆိုတယ္။ ငါဘာမွန္းခန္႔မွန္းလို႔ မရေျပာသူ
လည္းရွိေသး’
မင္းဟာ ငါဘာမွန္းသိတယ္။ ဒါပဲေကာင္းတယ္။ အဲဒါ ငါပါပဲ။

အခုလိုလုပ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းမ်ား (လူဆန္း)

ေဖေဖ အရင္လိုပဲ ဘီဒိုထဲက သူ႔စိတ္ၾကိဳက္အေခြၾကည့္ဖို႔ တယ္လီဗစ္ရွင္ကို လွည့္ထားတယ္။ ငါ့ညီမကေလးေတြ အရင္လိုပဲ ေဖေဖ့ဆီစပ္စုၾကၿပီး။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ျပန္၀င္လာၾကတယ္။ ငါ့ညီမေထြးလည္း ေရာက္ေနၿပီး အရင္လို မ်က္ရည္တစ္စက္စက္ေျပာတယ္။ ငါမတတ္တဲ့ ျပင္သစ္မဂၢဇင္းထူထူ လွန္ၾကည့္ေနရင္း ပြဲေတာ္ေပ်ာ္ ပက္လက္ကားတစ္စီးရဲ့ အျပန္ျဖတ္သြားသံ ၾကားရတယ္။ ျပင္သစ္စာ ဆရာမေလးက ေရခဲေသတၱာထဲက ေရပုလင္းကို ဖန္ခြက္ကိုင္ရင္း ထိုစကားလံုးအတြက္ အရင္ကလိုပဲ သံုးဆတစ္ဆ ေျပာတယ္။ သမီးကေလးက အိပ္ရာထဲကခုန္ထအၿပီး ေရအိမ္ဆီ ခုန္ဆြခုန္ဆြေျပးကာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔မေရာက္ရွာဘူး။ သူ႔အေမလဲ အရင္လိုထလိုက္သြားတယ္။ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားအတြက္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ၿခိမ့္ၿခိမ့္တိုးေနတယ္။ ေဖေဖ အရင္ကလိုပဲ ကေလးေတြကို လက္ေဆာင္ပန္းအိုး၀ယ္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကားလမ္းကူးေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္ လမ္းေပၚက်ေနတာနဲ႔ အရင္လိုပဲ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ငါျပန္ေကာက္တင္ခဲ့တယ္။ အက်င့္ပါေနသလို တဖ်တ္ဖ်တ္ ငါလန္႔ႏိုးႏိုးေနရင္း သတိတရ။ ဓာတ္ျပားကို အစက ျပန္ျပန္ဖြင့္ဖြင့္ေနရတယ္။ ဓာတ္ျပားၿပီးတာ ဒီတစ္ခါ္ အရင္လိုပဲ ျမန္လြန္းတယ္။ ငါ့ညီမေတြကို အရင္လို ၾကည့္ျမင္တိုင္နယ္ေျမ-၃ အေဆာက္အဦပံုစံ ဘလူးပရင့္ အေျခခံရွင္းျပတယ္။ တစ္ႏွစ္သား-သားက နားထင္ အဆမတန္ ၾကီးမားေနၿပီး ငါ့ေရဒီယိုကို တစ္စစီစားလိုက္တာ ၾကိဳးနဲ႔ဘီးလံုးကေလးေတြပဲ က်န္ရစ္တယ္။ ထမင္းဆာလို႔ ေရေႏြးအိ္ုးၾကီး ေလးအိုးေသာက္တဲ့ အေၾကာင္းကို လိုဏ္သံၾသၾသ စက္ရုပ္သံနဲ႔ ရွင္းျပတယ္။

ဒီေန႔ျပာတဲ့ေကာင္းကင္ (လူဆန္း)

တစ္ေန႔ ငါနဲ႔ဆိုင္ရာအခ်က္အလက္ေတြေမ့ထားခဲ့ရာမွ
ျပန္အစဥ္သတိရသြားတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
“လာျပန္ၿပီ”လို႔မေျပာလိုက္ပါဘူး။ ဒါဒီေန႔မနက္ရိုက္တဲ့
ေၾကးစည္ ဒါဒီေန႔အူတဲ့ေခြး။ ဒါ ဒီေန႔မနက္ေအာ္တဲ့ငွက္ေတြ၊
ဒါဒီေန႔မနက္ပြင့္လာတဲ့အလင္းေရာင္။ ဒါဒီေန႔ျပာတဲ့ေကာင္းကင္။
စိတၱဇေ၀ဒနာအသစ္ေတြေပၚလာတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္
အေရာင္ေျပာင္း၊ စကားလံုးမ်က္ႏွာျပင္စူထြက္၊ ေပ်ာ့ေခြစြာ
ႏႈတ္ဆက္လက္ဖ၀ါးမ်ား၊ စိတ္ခ်လို႔မရတဲ့သစ္ပင္မ်က္လံုးမ်ား
အခ်င္းခ်င္းပါပဲ။ အဲဒီအခ်င္းခ်င္းပဲ ခြဲခြာခဲ့ရတာ အိုအခ်င္း။ ငါက
ဆက္စပ္စဥ္းစားတာ ၀ါသနာလည္းပါေတာ့ ပရြက္ဆိတ္
ယာဥ္တန္းကို မနင္းေအာင္ ဟန္ခ်က္ဖ်က္လိုက္ရတယ္။ ငါလည္းလဲက်
မသြားခဲ့ပါဘူး။ အသြားရွစ္လက္မ လက္တင္အေမရိကစာေရးဆရာ
ကရာစီရာမားကြက္*ရဲ့ဓားေျမွာင္ဟာ
ပြင့္ေနတဲ့ညာနံရိုးေတြကို တစ္ထစ္ခ်င္းစီ စိုက္သြင္းဖို႔၀ါသနာ။
စိတ္ရွိလက္ရွိ လူ႔သဘာ၀ကို တားထားတဲ့မွားယြင္းေသာ
မွန္ကန္မႈ၊ မလုပ္ပါဘူး။ သူ႔ဟာသူေတာင္ေပ်ာက္မေတြ႕ေသး
သနားစရာညထဲေနလိုက္ရွာေနတဲ့သတၱ၀ါ
ဒါ ဒီေန႔ ထပ္ျပာတဲ့ေကာင္းကင္။ ဒါ ဒီေန႔ေလွ်ာက္တဲ့
ပလက္ေဖာင္း။ ဒါ ဒီေန႔စီးတဲ့ဘတ္စ္ကား။ ဒါ ဒီေန႔ရိုင္းတဲ့
စပယ္ယာ့အသံ။ ေခါင္းသည္ပန္းျဖစ္သြားေသာအခါ

ငါ့စိတ္ကို မီးခလုတ္လို လာလာမဖြင့္နဲ႔ေတာ့ (ေမာင္ဖီလာ)

အျဖစ္အပ်က္ေတြကို
ဘာနဲ႔ခုခံရမလဲ။

ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ အထီးက်န္သူရဲ့ အခန္းက်ဥ္းထဲ
‘ေပါ(လ္)မကၠေနး’ရဲ့ သီခ်င္းသံဟာ စီးက်ေနတယ္
သူ႕သီခ်င္းစာသားေပၚ ကၽြန္ေတာ္ လွဲအိပ္တယ္
သူ႕သီခ်င္းစာသားထဲ စကၠဴေလယာဥ္ပ်ံကေလးေတြ
ကၽြန္ေတာ္ လႊတ္တယ္။
သူ႕သီခ်င္းစာသားထဲ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ေတြ ကၽြန္ေတာ္ ႏွိပ္သြင္းတယ္
အိမ္တစ္အိမ္ရဲ့ ၀ရံတာဆိုတာ
လူ႕ကိုယ္ခႏၶာေပၚက မ်က္လံုးလိုေပါ့
ကၽြန္ေတာ္ ၀ရံတာဘက္ထြက္ၿပီး အျပင္ကိုေငးတယ္
ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ရႊင္ပဲ ၾကာၿပီဆိုတာ

လတ္ဆတ္သစ္သီးမ်ား (ေမာင္ဖီလာ)

ငါ့မ်က္လံုးထဲၾကယ္ေတြ အရင္လို အကူးအခတ္မလုပ္ေတာ့
ငါ့အေၾကးခြံကလဲ အရင္လို အေရာင္တဖ်တ္ဖ်တ္ မလက္ေတာ့
အသက္အရြယ္အရ ငါဟာ လူငယ္
အေတြ႔အၾကံဳအရ ငါဟာ အိုမင္းရင့္ေရာ္လာသူ
ငါ့အသံဟာ အရင္လို
ေက်ာက္ေဆာင္ကို ထစ္ခ်ဳန္းေဆာင့္ခြဲႏိုင္ဦးမလား
ဟိုးတုန္းက ငါတို႔ရဲ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ
စကၠဴေလတံခြန္ေလးလို အခုျပန္ၿပီး ရစ္ယူခ်င္မိတယ္
ငါဟာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔
နားကြင္းတစ္ဖက္နဲ႔
ဖိလစ္ပိုင္မကေလးလက္ကိုဆြဲလို႔
မိုးရြာထဲ လမ္းမေတြေပၚ ေလွ်ာက္ေျပးခဲ့ၾကတာ သတိရမိတယ္
အဲဒီတုန္းက သက္တံဟာ ငါတို႔အေရာင္နဲ႔
အေၾကာက္အလန္႔မရွိတာ ေၾကာက္စရာေကာင္းမွန္း ငါတို႔မသိခဲ့
ငါတို႔ရိုးသားခဲ့ၾကတာ ငါတို႔မသိခဲ့
ငါတို႔အေတြ႔အၾကံဳဟာ ငါတို႔ဥစၥာဓနမွန္း ငါတို႔မသိခဲ့
ငါတို႔ဘြတ္ဖိနပ္ေတြဟာ ေပါက္ၿပဲလို႔
ဒါေပမယ့္ ပင္လယ္တစ္ခုလံုးရဲ့ အလွပဆံုးအစိတ္အပိုင္းဟာ
ကမ္းေျခလို႔ ငါတို႔သိခဲ့တယ္
ငါတို႔ရယ္သံဟာ စၾက၀ဠာနံရံကိုသြားမွန္ၿပီး
ႏြားႏို႔ပူပူေတြအျဖစ္ စီးဆင္းလာၾကတယ္
ညေန(၆)နာရီ
ငါတို႔ဟာ ဘတ္စ္မွတ္တိုင္မွာရပ္လို႔
ဆည္းဆာဟာ ငါတို႔ရဲ့အရြယ္ကိုေငးေမာလို႔    ့  ့  ့  ။     ။

(Beauty Magazine – ၂၀၀၄)

(က်ီးကန္းနဲ႔ ဘိုဟီးမီးယန္းမ်ား – ေမာင္ဖီလာ၊ ေက်ာ္ေမႊးစာေပ၊ ၂၀၀၉။)

အညၾတၾကယ္ (ေမာင္ဖီလာ)

သူက ငါမႈတ္ထုတ္လိုက္တဲ့ စီးကရက္ေငြ႕ေတြကို မျမင္ဘူး
အိတ္ေဇာပိုက္ထဲက ထြက္လာတဲ့ မီးခိုးေတြကိုပဲ သူၾကည့္ေနတယ္
(သူ႔အတြက္ လွပတဲ့ ေရာင္စံုတိမ္တိုက္ေတြေပါ့)
သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ အၿမဲစိမ္းသစ္ေတာၾကီး ေမ်ာလို႔
ေမာ္ေတာ္ကားဆိုတာ အတတ္ပညာနဲ႔ ေမာင္းတာမဟုတ္ဘူး
ႏွလံုးသားနဲ႔ေမာင္းရတာလို႔ သူ အၿမဲေျပာတယ္
(သူ႔ႏွလံုးသားက ဟာ၀ိုင္ရီကၽြန္းကေလးလိုပဲ လွတယ္)
သူက အရပ္ပုေတာ့ ‘အိုင္းစတိုင္း’ရဲ့ အေတြးအေခၚကို မမွီဘူး
ဒါေပမယ့္ သူ႔အတတ္ပညာက ORCHARD လမ္းမၾကီးကို
ႏွစ္လက္မတည္း ျဖစ္သြားေအာင္ ခ်ဳံ႕ပစ္ႏိုင္တယ္
လမ္းေဘးမွာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ရႈခင္းေတြကလည္း
ကၽြန္ေတာ္ ေတာက္ခ်ပစ္လိုက္တဲ့ စီးကရက္ျပာစေတြလိုပဲ

က်ီးကန္း (ေမာင္ဖီလာ)

သူ႔အသံက ဖမ္းဆုပ္ရခက္တဲ့ ျပဒါး
သမံတလင္းေပၚ လြတ္က်သြားတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္
သူ ထပ်ံသြားေတာ့
၀ုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့သစ္ကိုင္း
သူ႕အသားအရည္က
ပါးနပ္ဖ်တ္လတ္ျခင္း
သူ႕လက္ေမာင္းမွာ ထိုးထားတဲ့ေဆးမင္ေၾကာင္က
အမ်ိဳးကိုထိရင္ မခ်ိေအာင္နာတတ္သူ
သူ႕အသည္းႏွလံုးက
လူသြားလူလာမ်ားတဲ့ ပလက္ေဖာင္း
သူပ်ံ၀ဲေနတဲ့ အႏုပညာက
ေနဆီ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာ
အနက္ေရာင္ အ၀တ္စတစ္စ။     ။

(ပိေတာက္ေျမ မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ – ၆၊ ဇြန္လ၊ ၂၀၀၃။)

(က်ီးကန္းနဲ႔ ဘိုဟီးမီးယန္းမ်ား – ေမာင္ဖီလာ၊ ေက်ာ္ေမႊးစာေပ၊ ၂၀၀၉။)