ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား (ေဇယ်ာလင္း)

“ငါဟာ ငါျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ငါ့ ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားဟာ ငါ့ကိုသိလို႔ပဲ”

ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေရာင္းရန္ရွိသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေခတၱခရီးထြက္သြားသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားကို အေထာက္အထားႏွင့္ တင္ျပပါ။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား ေမးျမန္းစံုစမ္းျခင္း သည္းခံပါ။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ လကၡဏာအတုေတြ႔ရွိရပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားဟာ လကၡဏာမ်ားစြာထဲက တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ ရပ္နားစရာ မရွိပါေၾကာင္း။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားမွာ ကံ၊ ကတၱားတို႔ ေပ်ာက္ဆံုးေနပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသား တေရးေရးေပၚလာေနသည္ကို ေတြ႔ရွိရပါသည္။
ထင္ရွားသည့္ အမွတ္အသားေနရာမွာ အေပါက္ၾကီးတစ္ေပါက္ ေတြ႔ရွိရပါသည္။

ေရခဲလူသား (ဟာရူကီ မူရာကာမီ)

Src: shaunlynchillustration.com

---

သူေျပာလုိက္တဲ့စကားလုံးေတြဟာ သူ႕အေပၚနားမွာ အျဖဴေရာင္ တိမ္ဆုပ္ေတြလုိမ်ိဳး ေပၚလာတယ္။ ကာတြန္းစာအုပ္ေတြမွာ ေျပာတဲ့စကားကုိ ပုံစာထိုးျပသလိုမ်ိဳးေပါ့။ ေလထဲက စကားလုံးေတြကုိ ကၽြန္မတကယ္ကို ျမင္ေနရတယ္။ သူက ေရခဲေနတဲ့သူ႕ရဲ႕လက္ေခ်ာင္းနဲ႔ အဲဒါေတြကို ေ၀ွ႕ယမ္းပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတယ္။ ရုတ္တရက္ ရွက္သလုိေၾကာက္သလုိျဖစ္လာၿပီး အဲဒီမွာ ဒီအတုိင္း ရပ္ေနမိတယ္။ ေရခဲလူသားက ကၽြန္မမ်က္လုံးထဲကုိ ၾကည့္ရင္း ျပဳံးလုိက္တယ္ထင္တယ္။

---

Kiss-me-quick ကမာၻၾကီးတစ္ခုလံုး အေလာသံုးဆယ္ အလယ္သံုးေဇာ။ ေဇာထပ္သမာၻေတြနဲ႔။ (ၿငိဏ္းေ၀)

.

(ဂဃနဏ – ၿငိဏ္းေ၀။ ႏွစ္ကာလမ်ား – ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၀။)

မည္သို႔လုပ္လိုက္သည္မသိ သံသရာ (ၿငိဏ္းေ၀)

.

(ဂဃနဏ – ၿငိဏ္းေ၀။ ႏွစ္ကာလမ်ား – ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၀။)

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ျမက္ပင္ေတြစိမ္းေနတုန္းပဲ။ မေန႔ညက မိုးမရြာဘူး။ ေႏြလယ္ေခါင္ ႏိုးတုန္းအိပ္မက္။ (ၿငိဏ္းေ၀)

.

(ဂဃနဏ – ၿငိဏ္းေ၀။ ႏွစ္ကာလမ်ား – ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၁၀။)

ဧပရယ္တစ္မနက္ခင္း ဖူးစာရွင္ေကာင္မေလးနွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း (ဟာရူကီ မူရာကာမီ)

Translated by စင္ၾကယ္ၿငိမ္း

လွပတဲ့ ဧပရယ္မနက္ခင္း တစ္ခုမွာ၊ ေန႔တစ္ေန႔ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ စဖြင့္ဖို႔ ေကာင္ေလးဟာ အေနာက္ဘက္ေန အေရွ႕ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတယ္။ ေကာင္မေလးက အျမန္ေခ်ာပို႔မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ အေရွ႕ကေန အေနာက္ကို ေလွ်ာက္လာတယ္။ တိုက်ိဳရဲ့ ဟာဂ်ဳကုအပိုင္းက လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာေပါ့။ လမ္းရဲ့ အလယ္ေလာက္မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ျဖတ္သြားတယ္။ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲက အလင္းေရာင္တစဟာ သူတို႔ရဲ့ နွလံုးသားထဲမွာ ျဖတ္ခနဲ လက္သြားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ရင္တဒိန္းဒိန္း ခုန္တာကို ခံစားမိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုး သိလိုက္တယ္။

သူဟာ ငါ့အတြက္ ရာနႈန္းျပည့္ဖူးစာရွင္ ေကာင္မေလးပဲ။

သူဟာ ငါ့အတြက္ ရာနႈန္းျပည့္ဖူးစာရွင္ ေကာင္ေလးပဲ။

၂၀၁၁ လက္ရာမ်ား (ခင္ေမာင္ရင္)

---

Note:
• Minor distortions have occurred during image refinements.
• Color Settings: Adobe RGB (1998)
• Many Thanks: KPS.

ဆာမူရိုင္းသီခ်င္း (ေရာဘတ္ ပင္းစကီး)

“ … လူသားအားလံုး တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္ ၾကံဳၾကရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ပံုစံ ေလာကဓံေပါ့။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အေဖာ္မဲ့ အထီးက်န္ျဖစ္ရျခင္းနဲ႔ ကုန္းေကာက္စရာမရွိေအာင္ ဆင္းရဲခ်ိဳ႕ငဲ့ျခင္းေပါ့။ ဒါေတြဟာ ဘယ္သူမဆိုရဲ့ ဘ၀တိုင္းမွာ တစ္နည္းမဟုတ္တစ္နည္း၊ အနည္းနဲ႔အမ်ား အခါးအႏုအရင့္ ၾကံဳၾကရတာပါပဲေလ …

”

(ေရာဘတ္ ပင္းစကီး)

ငါ့မွာ အမိုးမရွိခဲ့တုန္းက
ရဲတင္းျခင္းကို ငါ အမိုးလုပ္ခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ ညဥ့္နက္စာမရွိခဲ့တုန္းက
ငါ့မ်က္လံုးေတြဟာ ညစာစားေသာက္ခဲ့ၾကတယ္။

ငါ့မွာ မ်က္စိမရွိခဲ့တုန္းက
ငါ နားစြင့္ခဲ့တယ္
ငါ့မွာ နားမရွိခဲ့တုန္းက
ငါ စဥ္းစားေတြးေခၚခဲ့တယ္။
ငါ့မွာ စဥ္းစားေတြးေခၚမႈ မရွိခဲ့တုန္းက
ငါ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။

ကြယ္လြန္သူအတြက္ ဆုေတာင္းေတး (ေပေတာက္)

“ … ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္အထူးဂရုစိုက္တာက ကဗ်ာရဲ့ သိမ္ေမြ႕နက္နဲျခင္း၊ မသိစိတ္ရဲ့ အခန္းက႑နဲ႔ အၿမဲျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲေနတဲ့ စိတ္ကူးအာရံုခံစားမႈေတြကို မိမိရရ ဖမ္းႏိုင္ဖို႔။ အမ်ိဳးသားေရး လကၡဏာဆိုတာ ကဗ်ာေပၚမွာ အလြယ္တကူ တံဆိပ္ခပ္ႏွိပ္လို႔ ရတဲ့ဟာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ ရႈပ္ေထြးနက္နဲလွတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ကို တူးေဖာ္ျပသတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ အခန္းက႑ကို ခ်ဲ႕ခ်ဲ႕ကားကား လုပ္စရာ မလိုသလို ေလွ်ာ့ေပါ့တြက္စရာလည္း မလိုပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာေတြဟာ အင္မတန္မွ ခက္ခဲေပမယ့္ အဓိပၸါယ္ရွိတဲ့ ဖန္တီးမႈေတြကို ျပဳလုပ္သူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ လူသားအားလံုးရဲ့ ႏွလံုးသားမွာ ေကာင္းျမတ္ျခင္းေတြ၊ အလွတရားေတြ ထည့္သြင္းေပးဖို႔၊ လူသားအားလံုးရဲ့ ႏွလံုးသားေတြထဲက လွပတဲ့အရာအားလံုးကို ေတြ႕ထိဖို႕ လုပ္ၾကသူေတြျဖစ္တယ္။ အခက္အခဲဆိုတာကေတာ့ အခ်ိန္ကာလနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလ ဆိုတာဟာလည္း အၿမဲတရားမွ်တပါတယ္။ သမိုင္းကပဲ ဆံုးျဖတ္သြားပါလိမ့္မယ္ …

”

(ေပေတာက္)

သက္ရွိေတြမဟုတ္ဘူး ကြယ္လြန္သူေတြ
ကမာၻၾကီးပ်က္တဲ့ေန႔ ခရမ္းေရာင္ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
အစုလိုက္အဖြဲ႕လိုက္ သြားေနၾကတယ္
ေ၀ဒနာခံစားရျခင္းဟာ ေ၀ဒနာခံစားရျခင္းကို လမ္းျပတယ္
မုန္းတီးမႈရဲ့ အဆံုးသတ္ဟာ မုန္းတီးမႈ
စမ္းေခ်ာင္းေလးဟာ ေျခာက္ခန္းသြားခဲ့ၿပီ
အၾကီးအက်ယ္ေလာင္တဲ့မီးဟာ အေတာမသတ္ႏိုင္ဘူး
ျပန္လွည့္ဖို႕လမ္းဟာ ပိုလို႔ေ၀းတဲ့ဟိုအေ၀းမွာ

သံခေမာက္ေတြရဲ့ အခ်င္းခ်င္းေဆာင့္လိုက္တဲ့ၾကားမွာ
နတ္ဘုရားေတြမဟုတ္ဘူး ကေလးငယ္ေတြ
ဆုေတာင္းစာေတြရြတ္ၾကတယ္
မိခင္ေတြဟာ အလင္းေရာင္ေတြ ေမြးဖြားတယ္
အေမွာင္ထုဟာ မိခင္ေတြကို ရွဴရွိဳက္တယ္
ေက်ာက္တံုးဟာ လိမ့္တယ္
နာရီဟာ ေနာက္ျပန္သြားတယ္
ေနၾကတ္ျခင္းဟာ ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ၿပီ

မင္းတို႕ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေတြမဟုတ္ဘူး မင္းတို႕ရဲ့၀ိညာဥ္ေတြ
ႏွစ္တိုင္းမွာ အားလံုးတူညီေမြးေန႕ကို ရရွိၾကမယ္
မင္းတို႕အားလံုးဟာ သက္တူရြယ္တူေတြပဲ
ေမတၱာတရားဟာ ကြယ္လြန္သူေတြအတြက္
ထာ၀ရေပါင္းစည္းမႈကို ထူေထာင္ခဲ့ၿပီ
မင္းတို႔အခ်င္းခ်င္း တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ေပြ႕ဖက္ၾက
ကြယ္လြန္ျခင္းမ်ားရဲ့
ၾကီးမားမ်ားျပားလြန္းတဲ့ မွတ္တမ္းထဲမွာ။ ။

(Requiem (for victims of June Fourth) – Bei Dao. Old Snow / ဘာသာျပန္ – ေဇယ်ာလင္း)

ငါတို႕တစ္ေတြ (ေပေတာက္)

လမ္းေပ်ာက္၀ိညာဥ္ေတြနဲ႔ ျပန္႔က်ဲနာနာဘာ၀ေတြ
မီးအိမ္ေတြကိုင္ၿပီး ေႏြရာသီေနာက္ အေျပးလိုက္ၾကတယ္

အမာရြတ္ေတြဟာ တဖိတ္ဖိတ္တလက္လက္
ခြက္ေတြဟာ ၀င္ရိုးေပၚမွာလည္လို႕
အလင္းေရာင္ကို ဖန္တီးေနၾကတာျဖစ္တယ္
အဲဒီၾကည္ႏူးဘြယ္ရာ အခိုက္အတန္႕ကိုၾကည့္ၾက
စာတိုက္တစ္တိုက္ထဲ သူခိုးတစ္ေကာင္၀င္ေရာက္
ေပးစာေတြ ေအာ္ဟစ္ၾကတယ္

သံေခ်ာင္းေတြ ေဟး … သံေခ်ာင္းေတြ
သီခ်င္းစာသားေတြ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းဘူး
ထင္းေတြဟာ အေႏြးဓာတ္ရဖို႔ အခ်င္းခ်င္းပူးကပ္လို႔
နားဆင္မယ့္ပရိသတ္ကို ေဖြရွာရင္း
ျမစ္ရဲ့ အဆံုးသတ္
အကန္႔အသတ္မဲ့ ဆည္းဆာကို
ေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့ ေလွထိုးသား

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို အသစ္ျပန္ေရးဖို႔
တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိကိုရွိမယ္။ ။

(We – Bei Dao. Landscape Over Zero / ဘာသာျပန္ – ေဇယ်ာလင္း)

ေပးစာ (ေပေတာက္)

“ … ကၽြန္ေတာ္တို႕ကဗ်ာဟာ ပံုသ႑ာန္ပိုင္းမွာ အက်ပ္အတည္းထဲ ေရာက္ေနတယ္။ တကၠနိအေဟာင္းေတြဟာ ကဗ်ာအတြက္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ဘူး။ နိမိတ္ပံုသံုးျခင္း၊ သေကၤတသံုးျခင္း၊ အာရံုခံစားမႈကို သူ႕ေနရာမဟုတ္ပဲ အျခားေနရာေတြမွာ ေျပာင္းသံုးျခင္း၊ ရႈေထာင့္ အေျပာင္းအလဲလုပ္ျခင္း၊ ကာလ ေဒသနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ့ အဆက္အစပ္ေတြကို အစီအစဥ္အတိုင္း မဟုတ္ပဲ အဲဒီအစီအစဥ္က်တာကို ဖ်က္ျခင္း စသည္ျဖင့္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဗ်ာေရးတဲ့ ေနရာမွာ အလားအလာအသစ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က ကၽြန္ေတာ့္ကဗ်ာေတြထဲမွာ ရုပ္ရွင္တကၠနိျဖစ္တဲ့ မြန္တာ့(ဂ်္) Montage (ျပကြက္တစ္ခုတြင္ အျခားျပကြက္ (သို႔မဟုတ္) အျခားျပကြက္ အစိတ္အပိုင္းကို ေပါင္းစပ္ထည့္သြင္းျခင္း။)ကို တြင္တြင္သံုးပါတယ္။ နိမိတ္ပံု တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုကို ယွဥ္ကပ္ျပလိုက္တဲ့အခါ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုဟာ အားနဲ႔၀င္ေဆာင့္တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြ ရရွိပါတယ္။ အဲဒီ နိမိတ္ပံုႏွစ္ခုဟာလည္း ပံုေျပာင္းသြားၾကပါတယ္။ အဲဒီနည္းနဲ႔ ကဗ်ာဖတ္သူရဲ့ စိတ္ကူးကို ႏႈိးဆြၿပီး စကားလံုးေတြ ပါဒေတြၾကားက ကြက္လပ္ေတြကို အဲဒီစိတ္ကူးနဲ႔ ဆက္စပ္ေစပါတယ္ …

”

(ေပေတာက္)

မင္းဘယ္မွာလဲ
ႏွင္းဆီေတြရဲ့ လမ္းေျဖာင့္ ဘယ္မွာလဲ
မီးလွ်ံေတြၾကားက သြားလမ္းကေလး ဘယ္မွာလဲ
သူ႕ကတိခံယူခ်က္ေတြ သူျပန္ေမ့သြားတဲ့ေတာင္ထိပ္ ဘယ္မွာလဲ
ခံုးေကာင္လို သူ႕ခႏၶာကိုယ္ သူပိတ္တတ္တဲ့
သစ္ေတာ္သီး ဘယ္မွာလဲ
ကမာၻပ်က္ေန႔ အၾကိဳပြဲေတာ္ ဘယ္မွာလဲ
အလံရဲ့ ေအာင္ပြဲခံၾကယ္ပြင့္ ဘယ္မွာလဲ
ထူထပ္သိပ္သည္းတဲ့ ျမဴထုၾကီးရဲ့ ဗဟိုခ်က္က ဘယ္မွာလဲ
မင္း ဘယ္မွာလဲ
ငါတို႕ ဘယ္မွာလဲ။ ။

(The Letter – Bei Dao. Old Snow / ဘာသာျပန္ – ေဇယ်ာလင္း)